W drugiej połowie lat 20-tych XX wieku Europę zalało kino radzieckie. Do około 1925 r. nikt nie brał ZSRR pod uwagę
jako twórcy filmów - brakowało tam pieniędzy na produkcję, taśm, hal zdjęciowych, aparatury itd., dlatego nagłe pojawienie się ZSRR na rynku filmowym było dla wszystkich ogromnym zaskoczeniem. Prekursorem radzieckiego kina był Dziga Wiertow. Propagował on film dokumentalny bez scenariusza, rejestrujący życie takie jakie jest. Odrzucał fabułę i inscenizację aktorską, głosił natomiast wszechmoc kamery filmowej, która może chwytać rzeczywistość z różnych zaskakujących punktów widzenia, ukradkiem, znienacka. Decydującą rolę w kinematografii odegrał obok Wiertowa Lew Kuleszow. Prowadząc liczne doświadczenia nad montażem taśmy filmowej, stał się twórcą montażu kreacyjnego, nazywanego również montażem rosyjskim, który z kolei dał wiele możliwości dla rozwoju montażu skojarzeniowego. Kuleszow potrafił stworzyć obraz filmowy, który działał na emocje widza nie samą swą zawartością, ale sposobem zestawiania zdjęć. Z historią kina radzieckiego nieodzownie związane są filmy propagandowe, tzw. agitki - proste, nieskomplikowane, łatwe do zinterpretowania, o tytułach, które najczęściej same już sugerowały treść: Pasożyt, Zasiewajcie pola, Bój to będzie ostatni. Filmowcy doszli jednak do wniosku, że agitacyjne funkcje kina dobre były w czasie wojny, zaczęli więc tworzyć melodramaty, filmy fantastyczne i sensacyjne, chętnie ekranizowali również klasykę ( Dostojewski, Tołstoj, Puszkin). Najwybitniejsze dzieła tego okresu powstały pod patronatem nieupaństwowionej wytwórni Mieżrabpom – Ruś. Twórcy kina radzieckiego podzieleni byli na obozy : tradycjonalistów i nowatorów. Ci pierwsi sięgali do klasyki literatury i filmu i w oparciu o ekspresjonizm niemiecki, czy filmy amerykańskie tworzyli ciekawe dzieła filmowe ( Poczmistrz, reż. Jurij Żelabużskij). Nowatorzy natomiast uznając dotychczasowa sztukę filmowa za pomyłkę, postanowili stworzyć sztukę absolutnie nową : sztukę działania, ruchu i użyteczności społecznej. Do kręgu nowatorów należeli m.in.: Siergiej Eisenstein, Wsiewołod Pudowkin i Aleksandr Dowżenko. Każdy z nich prezentował odmienny typ kina, co dowodzi temu, że radziecki film nie dał się zamknąć w ramach jednego stylu. Czegoś nowego w kinie poszukiwali również inni, mniej znani twórcy, którzy działali wokół leningradzkiej Fabryki Ekscentrycznego Aktora „Feks”. Był to rodzaj szkoły, warsztatu aktorskiego, założonego w początkach lat 20-tych przez reżyserów Grigorija Kozincewa i Leonida Trauberga. Głosili oni ideę, że aktorstwo filmowe znacznie różni się od teatralnego, wymaga ekspresji ciała, swobodnego prezentowania własnej fizyczności. Ideałem Feksu był aktor wszechstronny, wygimnastykowany, o wymownej twarzy. Dlatego uczniowie Feksu poznawali tajniki sztuki cyrkowej, akrobacji i pantomimy. Pod koniec lat 20-tych kinematografia radziecka stała już na pewnych nogach. Realizowano ponad setkę filmów rocznie – większa liczbą mogli pochwalić się jedynie Amerykanie i Niemcy.