Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>"Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży", roz.3 "Teorie rozwoju psychicznego"

"Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży", roz.3 "Teorie rozwoju psychicznego"

książki Recenzja   według:polonistka25     Autor : Maria Żebrowska
ª
 
1) Nowsze ujęcie problemu "Dziedziczność czy środowisko"
We współczesnej psychologii prowadzone są badania pokazujące jednoznacznie, iż problem ten jest dużo bardziej złożony. Liczne eksperymenty wykazały, że nie można szukać skutków rozwoju i konkretnych zachowań ludzkich wyłącznie w tych dwóch czynnikach. Problem polega na tym , że czynniki te wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie nakładają się na siebie, a ponad to istnieją jeszcze bardzo ważne względy takie jak uczenie się i dojrzewanie, rola doświadczenia itd.
Zanim jednak przejdę do omawiania wyżej wymienionych struktur zajmę się opisaniem, po krótce, czym tak naprawnę jest ludzki genotyp.
2) Aparat genetyczny.
Mówiąc, w dużym uproszczeniu, geny znajdują się w chromosomach, tj. mikroskopijnych, samoodtwarzających sięskładnikach jądra komórkowego roślin i zwierząt. Z punktu widzenia chemii chromosomy stanowią składnik kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Chromosomy stanowią rodzaj szyfru (kod genetyczny), według którego przekazywane są cechy dziedziczne z pokolenia na pokolenie. Jest to bardzo skomplikowany mechanizm zważywszy na to, iż gatunek ludzki tychże chromosomów ma ogromną ilość (23 pary chromosomów, a każdy kromosom tysiące genów).
3) Badania nad rolą doświadczenia.
Najważniejszym zjawiskiem z dziedziny doświadczenia u małych dzieci, jak i innych młodych osobników innych gatunków jest zjawisko wdrukowania. Najkrócej mówiąc jest to proces uczenia się przez naśladownictwo, które pojawia się bardzo wcześnie w rozwoju osobniczym. Trwa krótko, ale przynosi trwałe efekty. W omawianej lektórze przytoczono eksperyment nad pisklęciem, które po wykluciu podąża za sztucznym wizerunkiem matki mimo, iż właściwa matka w późniejszym czasie jest przy badaniu obecna. Niezwykle istotną rolę w nabywaniu doświadczenia ma również rozwój uczuciowy. W lektórze tej przytoczono wyniki badań nad małymi małpkami (makaki, rezusy). W eksperymencie tym zastosowano dwa sztuczne modele małp - matek. Jeden z nich wykonany był z metalowej konstrukcii, drugi zaś pokryty miękkim materiałem. Oba były tej samej wielkości, oba również posiadały uchwyty z butelkami do karmienia. Obiekty wzbudzające lęk, np. mechaniczny miś powodowały paniczną ucieczkę do "matki z materiału"; małpka przytulała się do niej uspokajała. Młode małpki przytulały się i spały u "matek miękkich", imitujących prawdziwą mamę, mimo faktu posiadania butelki z mlekiem wyłącznie przez "matki metalowe". W eksperymencie tym podstawową rolę odegrały wzglę dy dotykowe.
W nabywaniu doświadczenia przez dziecko mają również udział względy sensoryczne, takie jak uśmiech matki w czasie karmienia piersią, który jest pierwszą formą nawiązania kontaktu i stworzenia relacji matka - dziecko.
4) Procesy dojrzewania i uczenia się.
Podobnie jak w przypadku sporu o istotę oddziaływania na człowieka dziedziczności i środowiska, tak również w przypadku dojrzewania i uczenia się rozgorzała podobna dyskusja. Polega ona na próbie udowodnienia przez różnych badaczy przewagi jednego z tych czynników nad drugim. W istocie, nie prawdą jest, aby dojrzewanie mogło odbywać się bez poznawania i nauki, i odwrotnie. W rezultacie człowiek rozwija się i wychowuje ucząc, dojrzewanie dokonuje się w tym samym czasie. Organizm rozwija się i dojrzewa funkcjonując, człowiek dorosły rozwija się pracując, dziecko rozwija się wychowując i ucząc, itd.
Podrozdział w omawianej lektórze można podsumować w następujący sposób:
-dojrzewanie nie jest jedynym czynnikiem, który ma wpływ na rozwój dziecka;
-wiele reakcji rozwija się u dziecka bez specjalnych ćwiczeń (udziału dorosłych);
-dla pojawienia się czynności sensomotorycznych u dziecka, takich jak: siadanie, stanie, potrzebna jest pewna doza tych ćwiczeń;
-ćwiczenia specjalne mają bardzo niewielki lub żaden wpływ na rozwój reakcji filogenetycznych, ale brak ćwiczeń, nawet w tym wypadku, na "dłuższą metę" przeszkadza w rozwoju;
-ćwiczenia specjalne mają natomiast, wyraźny wpływ na rozwój reakcji ontogenetycznych - współdziałanie, zaufanie, itp.;
-skuteczność ćwiczenia jest proporcjonalna do stopnia dojrzałości odpowiednich mechanizmów; (Munn, 1955 str.200).
Wnioskiem z tego podrozdziału jest opinia zawarta w omawianej lektórze, że między dojrzewaniem, a uczeniem się zachodzą ciągłe interakcje.
5) Istota i czynniki rozwoju.
Według L.S. Wygotskiego głównymi czynnikami rozwoju psychicznego są: działanie na przedmiotach oraz obcowanie dziecka z dorosłymi. A.A. Lublinska wyróżnia trzy etapy rozwoju świadomości człowieka:
-komplikowanie się i pogłębianie działalności poznawczej dziecka;
-zmiana stosunku dziecka do siebie i do otoczenia;
-doskonalenie się jego działalności;
Komplikujesię też treść czynności dziecka. Zaczyna ono przechodzić od odzwierciedlania samych tylko zjawisk do odzwierciedlania ich istoty. Brdzo ciekawy i dodatkowy czynnik przedstawia w swej koncepcji J. Piaget. Podejmujeon dyskusję na temat równoważenia, czylizapewnienia równowagi pomiędzy czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi, które oddziałują na psychikę i organizm, czy też inaczej mówiąc między akomodacją a asymilacją, które prowadzą do stanu równowagi - adaptacji.
6) Dialektyczna teoria rozwoju psychicznego.
Motorem wszelkiego rozwoju jest, według tezy materializmu dialektycznego, walka przeciwieństw. Ta teoria jest ważna również dla rozwoju psychicznego, gdyż psychika ludzka również zawiera sprzeczności. Rozwój polega nie tylko na ilościowym wzroście ale i na jakościowych przemianach. Te nowe właściwości decydują o przechodzeniu rozwoju przez kolejne - wyższe etapy (okresy i fazy). Bardzo ważną rolę w rozwoju odgrywają również uzupełniające się nawzajem procesy różnicowania się struktury organizmu, a także procesy integracji - scalania się zróżnicowanych funkcji w bardziej złożone systemy czynnościowe. W lektórze omówiono znaczenie czterech podstawowych dla rozwoju czynników psychicznych:
a) zadatki organiczne, do których zaliczamy:
-strukturę i właściwości funkcjonalne układu nerwowego - mózgu, który jest substratem psychiki;
-układ chormonalny - powiązany z układem nerwowym, umożliwiający jego właściwe funkcjonowanie.
Skoordynowane działanie obu tych układów pozwala dziecku przystosować się do zmieniającego się środowiska.
b) własna działalność człowieka:
-teoria dialektyczna upatruje istoty rozwoju psychicznego w coraz lepszym orientowaniu się dziecka w rzeczywistości i sensownym w niej działaniu. Istotą procesów psychicznych jest odzwierciedlanie rzeczywistości, które powstaje w toku własnej działalności dziecka - z działalności zewnętrznej kształtuje się działalnośc psychiczna, w toku rozwoju przeobraża się ona w działalność wewnętrzną - działalność świadomości.
Jeśli chodzi o "Okresy i fazy rozwoju", to odsyłam do podręcznika pani Marii Żebrowskiej (str 172 - 185). Poidsumowując jednym zdaniem (bo tyle się jeszcze zmieści) to rozwój psychiczny jest to proces, w którym narastające stopniowo zmiany ilościowe doprowadzają do przemian jakościowych.
Opublikowano dnia: 25 października, 2007   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
  1. 1.

    Ortografia

    Fajne, ale na miłóść boską "lektura: to się pisze przez zwykłe "u"

    0 Zagłosuj 16 czerwca 2011
X

.