MŁODA POLSKA – krótka analiza
podstawowych wyznaczników epoki cz. I
Najpowszechniej stosowaną nazwę epoki – Młoda Polska
– wymyślili i przyjęli sami twórcy. Jest to termin naj-pojemniejszy, bo ogarniający różnorodne zjawiska kultury tamtego czasu. Spośród innych nazw epoki najważniejsza to modernizm (od francuskiego „moderne” – „nowoczesny”).
Młodzi artyści manifestowali za pomocą tej nazwy nowoczesność i przełomowość swojej sztuki. Jednocześnie bardzo ważnym nurtem młodopolskiej literatury było akceptujące lub polemiczne nawiązanie do tradycji romantycznej (Juliusz Słowacki – patron), toteż niekiedy określa się tę epokę mianem neoromantyzmu.
1890 – kryzys pozytywistyczny, fala modernistyczna.
1898 – Artur Górski, cykl felietonów polemizujących poglądami starego pokolenia. Manifest epoki.
Mówiąc o sztuce i literaturze schyłku XIX w., używa się także terminów:
- Fin de siecle
(francuskie koniec wieku)
- DekadentyzmSą to nie tylko określenia o charakterze chronologicznym, ale także filozoficznym, oznaczające epokę końca cywilizacji, wyczerpania się jej sił żywotnych, i wyrażające przeczucie nadchodzącej katastrofy. Dekadentyzm to także nazwa postawy, która wynikła z przekonania o schyłkowym charakterze kultury europejskiej.