Bolesław II Śmiały, zwany Szczodrym (ok. 1040-1081), syn Kazimierza I Odnowiciela i Dobroniegi,
brat Władysława I Hermana. Od 1058 książę, a w latach 1076-1079 król Polski. Kontynuator odbudowy organizacji państwowej Polski.Toczył ciągłe wojny z Czechami. W 1069 brał udział w sporze dynastycznym na Rusi, wprowadzając na tron Izjasława i uzyskał dla Polski Grody Czerwieńskie. Interweniując na Węgrzech w 1073, osadził na tronie oddanego sobie
króla Władysława. Jako sojusznik papieża Grzegorza VII wykorzystał konflikty wewnętrzne miedzy papiestwem a cesarzem Henrykiem IV i zrzucił zwierzchnictwo niemieckie, co pozwoliło mu koronować
się na króla w 1076.Ustawiczne wojny prowadzone przez Bolesława II Śmiałego oraz jego polityka ograniczająca wpływy możnowładztwa wywołały niezadowolenie w kraju.. Stojący na czele opozycji biskup krakowski Stanisław został skazany na śmierć, co było przyczyną buntu możnowładztwa (1079) i zmusiło króla do schronienia się na Węgrzech. W 1081 zmarł w trakcie przygotowań do odzyskania władzy.