Jednak losy Rodiona, które zostały opisane w tym utworze, pokazują jak bardzo
się mylił w samoocenie. Rodion, nie mogąc zdobyć
środków na utrzymanie, oddawał różne przedmioty do lichwiarki Alony Iwanówny. Lichwiarka wzbudzała u Raskolnikowa niechęć i odrazę. Rodion sam
się zaliczał do ludzi lepszych. Uważał, iż śmierć lichwiarki w znacznej mierze pomoże wielu ludziom, a dla niego, jako dla jednostki wybitnej dokonanie tego nie będzie trudne. Wybrał moment, gdy lichwiarka była sama. Wykonał pod płaszczem specjalny uchwyt na siekierę, a następnie pod pretekstem oddania w depozyt papierośnicy wszedł do mieszkania staruszki i wbił jej siekierę w głowę, powodując śmierć lichwiarki. Niestety w momencie
zbrodni do mieszkania weszła siostra Alony. Rodion postanowił więc ją też zamordować, co zresztą uczynił. Nie mógł jednak spokojnie żyć z ciężarem podwójnej zbrodni.
Raskolnikow zrozumiał, iż nie zalicza się do grupy nadludzi. Jego czyn wywołał u niego ciężką chorobę, psychozę strachu przed wykryciem podwójnego morderstwa. Rodion często tracił przytomność, kiepsko wyglądał. Wielokrotnie dopytywał się policji o to czy jest podejrzany, niemal demaskując się. Rodion nie mógł znieść tego uczucia. Za prośbą Sonii, jego dziewczyny, poszedł na policję by oddać się w ręce sprawiedliwości. Zrozumiał, iż jedyną drogą wyjścia z obecnego stanu jest poddanie się każe za swój czyn. Z postępowania Rodiona wynika jednoznacznie jak bardzo ludzie nie potrafią przewidzieć swoich zachowań. Rodion uważał się za jednostkę wyższą, zdolną do ponoszenia poświęceń, lecz w krótkim czasie przekonał się, iż nie jest to prawdą.
Dostojewski opisując losy Rodiona pokazał jak ciężki może być akt zbrodni dla człowieka nie mającego z nią kontaktu. Opisuje losy człowiek, który splamił swoje ręce czyjąś krwią i nie był w stanie znieść uczucia winy, które go obciążało.
Ars Moriendi- sztuka zbrodni – od samego początku towarzyszy literaturze i jest jej nierozerwalną częścią. Swój początek bierze w starożytności, rozkwitła w średniowieczu i w różnych formach towarzyszy nam do dnia dzisiejszego i na pewno będzie towarzyszyć w przyszłości.