Od zarania dziejów człowieka pasjonowała przestrzeń kosmiczna. Kiedyś była to fascynacja czymś, co jest niedoścignione, nieosiągalne dla zwykłego śmiertelnika.. Fascynacja trwała nawet wówczas, gdy dokładnie nie potrafiono określić, czym jest przestrzeń kosmiczna. Gwiazdom przypisywano najróżniejsze nadnaturalne właściwości, w tym zdolność do wpływania na życie tu żyjących osób. Pozostałością po tym jest astrologia, czyli dziedzina wiedzy, odczytująca przyszłość na podstawie konstelacji gwiazd. Tak, więc idea podróży kosmicznych nurtowała ludzkie umysły od stuleci, ale pozostawała marzeniem aż do czasu zbudowania potężnych rakiet zdolnych unieść ładunek użyteczny daleko w przestrzeń. Za początek podboju kosmosu uważa
się udane wystrzelenie pierwszego sztucznego satelity ziemskiego o nazwie Sputnik 14 października 1957 roku. Mimo swoich niewielkich rozmiarów (58 cm i 86 kg wagi) wywołał popłoch w Stanach Zjednoczonych. W maju 1961
roku John Fitzgerald Kennedy, ówczesny prezydent Stanów Zjednoczonych, obiecał swym rodakom, że pod koniec tej dekady Amerykanin stanie na Księżycu. Gdy Kennedy składał tę obietnicę, musiała ona brzmieć nieprawdopodobnie. Człowiek stawiał w kosmosie dopiero pierwsze kroki. Niecały miesiąc wcześniej Jurij Gagarin odbył pierwszy
lot kosmiczny. Amerykanie właśnie wystrzelili na piętnaście minut na orbitę Alana Sheparda. Stany Zjednoczone potrzebowały spektakularnego sukcesu w kosmosie. Pierwszego satelitę wystrzelili Rosjanie, także Rosjanin był pierwszym człowiekiem w kosmosie (a jego lot trwał aż sto osiem minut). Należy pamiętać, że był to okres największego nasilenia zimnej wojny. Amerykanie czuli się zagrożeni dominacją Związku Radzieckiego w przestrzeni kosmicznej. Przemówienie Kennedy`ego miało poważne następstwa. Prezydent dał bodziec do znacznego zintensyfikowania prac nad amerykańskim programem kosmicznym. Program Apollo przyczynił się do powstania wielu niezwykłych technologii, które w znacznym stopniu wpłynęły na dzisiejszy obraz świata. Księżyc już u zarania ery kosmicznej był oczywistym celem dla bezzałogowych sond. Pierwszym ziemskim obiektem, który dotarł na Srebrny Glob była radziecka sonda Luna 2. W roku 1959, przed rozbiciem się o powierzchnie Księżyca, sonda przesłała na Ziemię pierwsze fotografie jego powierzchni. W tym samym roku Luna 3 okrążyła naszego naturalnego satelitę, dostarczając pierwsze zdjęcia jego niewidocznej strony. Związek Radziecki prowadził w "księżycowym wyścigu" jednak Stany Zjednoczone wkrótce rozpoczęły pościg. W 1962 roku pierwszy amerykański próbnik, Ranger IV, osiągnął Księżyc. Jednak misja nie zakończyła się pełnym sukcesem, gdyż Ranger nie zdołał przesłać telewizyjnego przekazu przed rozbiciem się o skały. Ale już w latach 1964-65 Rangery VI, VII i IX dostarczyły naukowcom ponad 17000 zdjęć, w tym pierwszych zbliżeń powierzchni Księżyca. Następny ruch wykonali jednak Rosjanie. W 1966 roku Luna 9 jako pierwsza sonda zdołała miękko wylądować na Księżycu. Lądowanie na Księżycu było ogromnym politycznym sukcesem Związku Radzieckiego. W tym czasie, gdy Stany Zjednoczone dostarczały opinii publicznej danych o postępach swego programu kosmicznego, Rosjanie, bez nagłaśniania swego programu, ciężko pracowali. Wszystkie te bezzałogowe loty służyły zebraniu jak największej ilości danych przed planowanym lotem załogowym. Po Rangerach NASA wysłała na Księżyc sondy Surveyor (Obserwator), które dokonały miękkich lądowań i przeprowadziły analizy gruntu. Jednocześnie sondy Lunar Orbiter, zaopatrzone w specjalne aparaty wysokiej rozdzielczości, zdołały sfotografować około 95% powierzchni. Zdjęcia te posłużyły do wyboru korzystnych miejsc do lądowania statku bezzałogowego.
Wysłanie człowieka na Księżyc wiązało się również z koniecznością dokonania znacznego postępu w załogowych lotach kosmicznych. 12 kwietnia 1961 roku z kosmodromu Bajkonur wystartował statek kosmiczny "Wostok 1", na którego pokładzie znajdował się, po raz pierwszy w historii, człowiek - radziecki major lotnictwa, Jurij Gagarin. Pierwszy kosmonauta okrążył Ziemię w odległości od 175 do 327 kilometrów i po około dwóch godzinach wylądował. W odpowiedzi Amerykanie wysłali człowieka do granic atmosfery. A.Shepard odbył swój lot 5 maja 1962 roku, John Glenn okrążył Ziemię trzy razy na pokładzie statku kosmicznego "Mercury". Lot trwał około 5 godzin, a więc ponad dwa razy dłużej niż w przypadku Gagarina i przebiegał bez zakłóceń. Jednak ani kosmonauta radziecki, ani Amerykanin nie mieli większego wpływu na parametry lotu i nie byli w stanie skutecznie sterować statkami. W miarę upływu czasu radzieckie i amerykańskie misje kosmiczne stawały się coraz ambitniejsze. NASA zaczęła wysyłać dwuosobowe statki Gemini, które pozostawały coraz dłużej na orbicie. Astronauci mieli też nad nimi znacznie większą kontrolę. Był to wstęp do lotów programu Apollo, z trzyosobową załogą spędzającą w kosmosie ponad tydzień, kiedy to niejednokrotnie trzeba było precyzyjnie zmienić tor lotu. Odbywało się to w ciasnym wnętrzu ówczesnego statku kosmicznego, gdzie wszystko było zminiaturyzowane (nie wyłączając wymyślnych komputerów, które aż do tego czasu miały wielkość pokoju).
Więcej streszczeń na temat I i II prędkość kosmiczna, historia, cele i skutki podboju kosmosu