Formy erozyjne:
-
dolny
U-kształtne,
-
doliny zawieszone,
-
wygłady lodowcowe (powierzchnie wygładzone przez lodowiec),
-
rysy lodowcowe (podłużne wyżłobienia na powierzchni wygładów, zrobione skałami),
-
cyrki lodowcowe (po stopieniu śniegu z pól firnowych otoczone z 3 stron ścianami a z jedne ryglem),
-
progi/rygle (powstają w miejscach wypływania lodu z pola firnowego),
-
mutony/baranice (podłużny pagórek o osi skierowane zgodnie z ruchem lodu, najczęściej na progach cyrków się znajduje),
-
jeziora wytopiskowe (szybko zarastające, małe owalne jeziora powstające podczas wytapiania się lodu).
Formy akumulacyjne: -
morena czołowa (wyznacznik max. działalności lodowca, tworzy najwyższe formy polodowcowe),
-
morena denna (powstaje w miejscach osadzenia się skał naniesionych przez dolną część lodowca),
-
morena boczna,
-
morena środkowa,
-
drumliny (niewysokie wzniesienia, powstałe z materiału morenowego, tworzą pola drulinowe),
-
głazy narzutowe (duży fragment, skały przyniesiony przez lądolód, w komecie stopienia się lodu, skały zostały osadzone na powierzchni).
Utworzone przez wody fluwioglacjalne: -
ozy (zbudowane z piasków i żwirów kręte, podłużne pagórki, które tworzą się w podlodowych tunelach),
-
kemy ( wzgórza i wały zbudowane z mułu i piasków, powstałe w miejscach wytopienia się lodu),
-
sandry ( stożki z piasków i żwirów, jeżeli ulegną połączeniu tworzą pola (równiny) sandrowe),
-
pradoliny ( wielkie doliny rzeczne powstałe podczas cofania się lądolodów, dają początek wielkim rzekom),
-
rynny lodowcowe ( powstałe podczas żłobienia podłoża pod lodem, w tych długich i wąskich rynnach po stopieniu lodu powstają głębokie jeziora rynnowa, charakterystyczna cechą jest łańcuchowość tych form).