Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Nauki Ścisłe>Biologia>Tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana szkieletowa i tk. mięśniowa poprzecznie prążkowana serca

Tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana szkieletowa i tk. mięśniowa poprzecznie prążkowana serca

książki Streszczenie   według:Gromadka     Autorzy: Kornaś; Kłyś; Konieczny
ª
 
Tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana szkieletowa Ten typ tkanki mięśniowej buduje aktywną część układu ruchu. W rozwoju zarodkowym powstają jednojądrowe mioblasty, które zlewają się w wielojądrowe miotuby. Te ostatnie szybko rozrastają się i powstają włókna mięśniowe. Kształtem przypominają one wydłużone walce o średnicy 10-150 um, dochodzące u największych kręgowców do ponad pół metra (średnio 20 000 um). Włókna w mięśniu są ułożone równolegle do siebie co zwiększa siłę skurczu. Ich sarkoplazma wypełniona jest głównie pęczkami miofibryli o bardzo regularnym ułożeniu filamentów. Pęczki otoczone są rozbudowanymi ER, nazywanymi tutaj siateczką saroplazmatyczną. Pomiędzy cysterny siateczki wnikają tzw. kanaliki T, łączące się z błoną cytoplazmatyczną włókna. Takie rozwiązanie zapewnia połączenie wewnętrznego systemu błoniastego z plazmalemą i umożliwia szybkie rozprzestrzenianie się bodźca skurczowego we włóknie. W tej sytuacji spłaszczone jądra komórkowe, których liczba może dochodzić do kilkuset w jednym włóknie, zostają zepchnięte na obrzeża – peryferyczne rozmieszczenie jąder. Obserwacja pod mikroskopem elektronowym wykazała w miofybryli obecność powtarzalnych fragmentów, zawierających naprzemiennie ułożone obszary o dużej koncentracji aktyny (izotropowe) i nazwane prążkami jasnymi albo „I” oraz fragmenty, gdzie najwięcej jest miozyny (anizotropowe) i nazwane prążkami ciemnymi albo „A”. Odcinek miofibryli ograniczony dwiema błonkami „Z” (zawierający połowę prążka I, prążek A oraz połowę następnego prążka I) jest podstawową jednostką stukturalno-czynnościową włókienka kurczliwego i nazwano go sarkomerem. Włókna mięśniowe nie dzielą się. Uszkodzenie włókna powoduje jego obumarcie i dlatego ubytki w mięśniach uzupełniane są przez tkankę łączną. Organizacja jednostek architektonicznych w mięśniu przedstawia się następująco: filamenty białkowe -> miofibryla -> włókno mięśniowe -> pęczek włókien -> mięsień Mięśnie w organizmie człowieka nie pracują w takich samych warunkach. Część z nich powinna dobrze znosić długotrwałe, znaczne obciążenie, np. mięśnie utrzymujące u człowieka wyprostowaną postawę ciała (mięśnie grzbietu). Tego typu mięśnie zawierają więcej włókien wolnych. Zawierają one stosunkowo dużo sarkoplazmy, w której znajduje się mioglobina (mięśniowy odpowiednik hemoglobiny). Względnie duża objętość sarkolazmy pozwala także utrzymać większy zapas glikogenu mięśniowego. Ze względu na swoje czerwone zabarwienie czasem nazywa się je włóknami czerwonymi.
Mięśnie, których zadaniem jest wykonywanie szybkich ruchów, o dużej sile i znacznej precyzji, np. mięśnie palców i ramion, szybciej się męczą. Zawierają one większą ilość miofibryli, w związku z czym mniej miejsca pozostaje na sarkoplazmę. Są zasobniejsze w ATP i fosfokratynę, uboższe w mioglobinę (włókna białe), a więc przeważa tam metabolizm beztlenowy i mięśnie szybciej ulegają znużeniu. Tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana serca Od serca należy oczekiwać skurczów stosunkowo szybkich, małej podatności na znużenia, niekoniecznie wielkiej siły. Podstawową jednostką budulcową tkanki sercowej kręgowców są jedno-, rzadko dwujądrowe komórki o średnicy około 30 um i długości do około 200um (u człowieka). Włókna mięśniowe serca można bardzo łatwo odróżnić, ponieważ są widlasto rozgałęzione. Jest to bardzo ważna cecha, bowiem łączące się ze sobą komórki mięśniowe tworzą przestrzenną sieć, w której skurcz elementów prowadzi do zmniejszenia objętości jam serca. Miejsca połączeń międzykomórkowych widoczne są na preparatach jako ciemniejsze, ząbkowane linie i nazwane zostały wstawkami. Włókna mięśniowe serca wykazują poprzeczne prążkowanie, ale ułożenie miofybryli jest inne. Ponieważ centralną część komórki zajmuje owalne jądro, włókienka kurczliwe zostają zepchnięte na dół. Włókna tej tkanki mają bardzo niewielkie zdolności regeneracyjne. Swoistą cechą serca jest zdolność do wykonywania samoistnych, rytmicznych skurczów. Dzieje się tak nawet po zniszczeniu połączeń nerwowych, ponieważ serce ma własny układ rozruchowy (układ przewodzący serca). Zbudowany jest on z włókien Purkinjego – specjalnie zmodyfikowane komórki mięśniowe, które zawierają nieliczne, obwodowo ułożone miofibryle. Unikalną cechą takich włókien jest zdolność do okresowego tworzenia i przewodzenia bodźców skurczowych, które rozprzestrzeniają się po całym mięśniu sercowym. Oznacza to, że układ ten spełnia funkcję swoistego rozrusznika serca, zachowując się jak regularnie rozładowujący się kondensator.
Opublikowano dnia: 07 stycznia, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    takanka poprzecznie prazkowana serca Zobacz wszystkie
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    gdzie występują tkanki poprzecznie prążkowane ( 1 Odpowiedz ) Zobacz wszystkie
  1. Odpowiedz  :    w sercy 25 stycznia 2012
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj

Więcej streszczeń i recenzji użytkownika Gromadka

More
X

.