Dawniej sądzono, że znając wszystkie siły oddziałujące na Wszechświat oraz wzajemne położenie wszystkich bytów możliwe byłoby
poddanie ich analizie i wyznaczenie ruchu wszystkich jego największych ciał i najmniejszych atomów. Okazało się jednak, że równania różniczkowe opisujące ruch ciał związanych grawitacją są tak skomplikowane, że podobne wyliczenia nie są możliwe do zrealizowania. Najmniejsze nawet zakłócenia ruchu mogą całkowicie rozstroić harmonijny ruch planet, dlatego nie da się precyzyjnie określić ich położenia w perspektywie dłuższej niż 10 mln lat. Numeryczne analizy pokazały stabilność czterech zewnętrznych planet w okresie bilionów lat. Zakłócenia mogą natomiast nastąpić w ruchu Merkurego, Wenus, Ziemi i Marsa. Z obliczeń wynika, że Merkury może się zsynchronizować się z ruchem Jowisza, co doprowadziłoby do rezonansu (podobnego jak przy rytmicznym przemarszu oddziału wojska przez most), w wyniku którego Jowisz może spowodować wydłużenie orbity Merkurego. Nawet milimetrowe różnice w długości jego orbity mogą mieć znaczenie dla losu pozostałych planet. W jednej z symulacji Merkury spada na Słońce lub uderza w Wenus; żadna z tych kolizji nie zagrażałaby Ziemi. W symulacji przewidującej zakłócenie ruchu Marsa, zostanie on zepchnięty w kierunku Ziemi i albo się z nią zderzy, albo przeleci obok niej z prędkością dziesięciokrotnie większą niż kula karabinowa, co w obu przypadkach oznaczałoby rozerwanie Ziemi na kawałki. Ziemia przeżyła już w swojej historii podobną katastrofę, w wyniku której powstał Księżyc. Według obliczeń Francuzów ryzyko takiego zdarzenia wynosi jak 1 do 100 i może ono nastąpić nie wcześniej niż za miliard lat. W obliczeniach tych nie uwzględniano możliwości przejścia obok naszego układu innej gwiazdy, czego obecnie nie można przewidzieć i określić możliwych konsekwencji takiego zdarzenia.