Pustynie leżą na obszarach, gdzie opady są niezwykle skąpe. Niekiedy deszcz nie pada tam przez kilka lat, na przykład na
nieprzystępnej pustyni Namib w zachodniej fryce może nie padać nawet 10 lat. Jest to wynik przemieszczania się mas
powietrza nad powierzchniami lądów. Ciepłe, nasycone wilgocią powietrze znad równika unosi się, na pewnych wysokościach ochładza, a zawarta w nim para wodna skrapla się i w postaci ulewnych deszczy spada na obszary leżące w pobliżu. Wędrujące dalej na północ i na południe masy powietrza resztę wilgoci tracą na terenach podrównikowych (tam występują sawanny). W rejonie
zwrotnika Raka na północy i zwrotnika Koziorożca na południu kuli ziemskiej powietrze jest już całkowicie pozbawione wilgoci. Bezchmurna pogoda na pustyni niesie ze sobą nie tylko suszę. W dzień słońce bez przeszkód nagrzewa ląd do kilkudziesięciu stopni Celsjusza, w nocy zaś niezatrzymywane przez chmury ciepło wypromieniowuje do atmosfery i temperatura powietrza spada poniżej 0 stopni Celsjusza. Niesie to dodatkowe wyzwanie dla organizmów zamieszkujących pustynię.Rośliny pustyń przystosowały się do niedoboru wody. Magazynują ją w łodygach lub korzeniach. Większość z nich przeżywa okresy suszy pod postacią nasion, bulw bądź cebul. Życiową aktywność zwierzęta pustyni ograniczyły do godzin wieczornych i wczesnoporannych. Wykorzystują wodę skraplającą się w postaci rosy, zawartą w pokarmie; niektóre magazynują ją tkankach ciała.