Ból - zwodzi umysł, wystawia siłę ducha na próbę. Bywa niezwykle wyczerpujący, psychicznie i fizycznie. Niektórzy
traktują
radzenie sobie z nim jako wyzwanie i przygodę.
Istnieje wiele rodzajów bólu. W gruncie rzeczy istnieje nieskończenie wiele sposobów, na które ból może chwytać nas w swoje sidła i zwodzić na manowce. Wyróżniamy ból chwilowy; ledwie dostrzegalny, lecz długotrwały; lekki i silny, przedłużający się. Znamy ten fizyczny, ale także psychiczny, emocjonalny, duchowy. Te cztery podstawowe rodzaje mogą się mieszać, przenikać i tworzyć połączenia, których efekty doznaje w swoim życiu każdy z nas.
Życie jest drogą, od narodzin do śmierci. Drogą, na której może nas spotkać wiele nieprzewidywalnych zdarzeń i nigdy nie wiemy, co przydarzy nam się kolejnego dnia. Większość z nas ma za sobą doświadczenie bólu, jednego z czterech wyróżnionych jego typów. Zadrapanie daje doświadczenie bólu fizycznego, zbyt bujna wyobraźnia, która powoduje lęk to ból psychiczny, stres - emocjonalny.
To, w jaki sposób znosimy ból, pokazuje jak silną mamy siłę woli oraz charakter. Pokazuje jak trwałe okazują się być nasze przekonania, wartości i postawy w obliczu trudności. Dlatego przeżywanie bólu jest okazją na lepsze poznanie siebie i świata, który nas otacza. Jest prawdziwym osobistym wyzwaniem.
Medytacja i inne formy podróży duchowych są bardzo pomocne w "odwróceniu uwagi" mózgu od bólu i skoncentrowaniu się na czymś innym. Dają chwilowe wytchnienie od trudności, stresu i cierpienia, pozwalają uciec w zupełnie inny świat. Zazwyczaj nawet krótka chwila wytchnienia i zapomnienie o bólu dają świetne pozytywne efekty.
Pomocne mogą być również inne angażujące zajęcia, które wymagają uwagi i skupienia. Praca, zabawa, gry czy interakcje z innymi ludźmi są niezwykle stymulujące i wymagające, dlatego zajmując się nimi można łatwiej zapomnieć o bólu i skoncentrować się na czymś innym.
Ucząc się kontrolować ból możemy odkryć jaki wpływ ma on na nas, jak na niego reagujemy i poznać siebie lepiej. Zyskujemy wiarę w siebie i nowe podejście do życia w ogóle. Metodami leczenia bólu zaczynamy naprawiać inne sfery życia.
Kiedy ból się przedłuża, staje się chroniczny, z biegiem czasu dostrzegamy jak niesamowicie nasza codzienność zmieniła się pod jego wpływem. Zauważamy z ilu skarbów zostaliśmy obrabowani, ilu rzeczy nie możemy już robić. Ale z drugiej strony stajemy się świadomi, że ból wzbogacił naszą osobowość, uczynił nas silniejszymi i uodpornił na pewne sprawy, które wcześniej wydałyby się przytłaczające. Wyzwolił z niektórych wad i dał bardziej pozytywne spojrzenie na świat.
Poczucie odpowiedzialności za ból w naszym życiu niekoniecznie nas od niego uwolni, ale może przeciąć więzy, które ból na nas nałożył. Ponadto da nam lepsze, czystsze spojrzenie na ból w ogóle. Ból nie czyni z nas niewolników. W pewnym stopniu stajemy się nimi z powodu swojego podejścia i poglądów na cierpienie.
Doświadczenie bólu może pozwolić nam dostrzec swoej możliwości, poczuć siłę i pomóc wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Dzięki niemu lepiej poznajemy siebie i swoje własne możliwości.