Logika Semiotyka

Logika dzieli się na semiotykę, logikę
formalną oraz metodologię nauk. W tej pracy zajmiemy się
analizą jednego z tych działów – semiotyką, a dokładniej pojęciem znaku, języka,
kategoriami składniowymi oraz funkcjami wypowiedzi.
            Słowo semiotyka z gr. semeiotikós  oznacza - ‘dotyczący znaku’ od semeíon ‘znak’. Semiotyka jest nauką logiczną zajmującą się, teorią języka jako
systemu znakowego, która zajmuje się językiem w aspekcie jego  racjonalności i sprawności w aktach poznania
i komunikowania (przekazywania) myśli i wiedzy.  Początkowo semiotyka uznawana była za ogólną
naukę o znakach, wg  F. de
Saussure’a, semiotyka to nauka "badająca życie znaków w obrębie
życia społecznego; <...> część psychologii społecznej, a co za tym idzie
psychologii ogólnej". Jej współczesna postać pochodzi od Charles’a
Morrisa, który uznał, że semiotyka powinna stanowić podstawę badań nad
związkami między wszelkimi działaniami ludzkimi i ich odzwierciedleniem w
systemie znaków.Według T. Kwiatkowskiego semiotyka
to nauka o języku jako środku wzajemnego komunikowania się umysłów, czyli nauka
o języku jako formowanie i przekazywanie myśli.

Semiotyka
dzieli się na semantykę,
pragmatykę i syntaktykę, podziału semiotyki na trzy działy
dokonał Charles W. Morris.                                                                                       Semantyka jest to dziedzina semiotyki, zajmująca się
zagadnieniami związanymi ze stosunkiem znaków językowych do rzeczywistości. To
dyscyplina badająca relacje pomiędzy znakami a przedmiotami, do których się one odnoszą. Semantyka
zajmuje się badaniem znaczenia słów, czyli interpretacją znaków oraz interpretacją zdań i
wyrażeń języka.    
Pragmatyka zajmuje się z
jednej strony kwestiami stosunków między znakami słownymi a użytkownikami
(ludźmi je wypowiadającymi - nadawcami lub słuchającymi - odbiorcami), które
zachodzą w procesie komunikacji słownej, z drugiej zależnością
znaczenia
wyrażeń od kontekstu, w którym są użyte. Inaczej mówiąc, pragmatyka bada sposoby
posługiwania się mową przez ludzi (w szczególności rozumienie i interpretowanie
wypowiedzi w zależności od kontekstu), a także mechanizmy niejawnego przekazywania i
uzyskiwania informacji przez wypowiedź oraz mechanizmy jej rozumienia. 
Syntaktyka bada funkcje
syntaktyczne - relacje, które zachodzą między wyrażeniami
(znakami
językowymi) wewnątrz języka i które mają charakter formalny. Podstawowe relacje
syntaktyczne to np. wynikanie, reprezentowanie stałych przez zmienne itp. Jako
nauka o formalnych relacjach między znakami językowymi stanowi zbiór reguł
pozwalających na składanie (formowanie) wyrażeń oraz na ich transformację.
Reguły formowania wyrażeń pozwalają poprawnie łączyć wyrażenia w wyrażenia
bardziej złożone. Według Charles’a Peirca syntetyka
jest dyscypliną logiczną, która określa rodzaje znaków (wyrazów), które są w
użyciu w danym języku, wyznacza łączenie tych znaków w wyrażenia bardziej
złożone.