Charakterystyka Janki Krechowicz
W powieści Małgorzaty Musierowicz zatytułowanej „Opium w rosole" przejawia
się wiele sympatycznych postaci, ale najbardziej zaimponowała mi Kreska – Janina Krechowicz, wnuczka profesora Dmuchawca. Niby zwykła dziewczyna borykająca się z różnymi problemami życia codziennego, a jednak w swych poczynaniach niezwykła.
Ludzie, z którymi się styka oceniają różnie jej powierzchowność i charakter. Kolega, Maciek Ogorzałka nie dostrzega w niej cienia romantyzmu. Dla niego Kreska jest „przeraźliwie rzeczowa, odpychająco koleżeńska i w ogóle zachowuje się jak kapral" przy tym ma trudny charakter. Natomiast wychowawczyni Kreski wręcz nie znosiła jej rozmarzonego spojrzenia podczas lekcji matematyki, luzu w sposobie bycia i braku wewnętrznej dyscypliny. W rzeczywistości Janka Krechowicz była „delikatnym, miłym i zbzikowanym stworzeniem o promiennych, burych oczach a wielkimi rzęsami i burych włosach obsmyczonych na Izabelę Trojanowską".
Mieszkała u dziadka i zarabiała szyciem. Ze względu na trudną sytuację materialną własną odzież także przygotowywała sama. Nosiła zbyt obszerne ubrania i także własnoręcznie wykonane różne dodatki: torebki, szaliki, czapki. Wyglądało to raczej śmiesznie, ale zabawnie i modnie. Istny festiwal pomysłowości!
U dziadka znalazła się po stracie rodziców. Przyjechała z Wrocławia do Poznania, do jedynej osoby, jaka jej pozostała z rodziny. Dziadek zapisał
ją do liceum, w którym sam uczył tak jeszcze niedawno. Kreska nie lubiła tej szkoły, była nawet pewna, że nigdy jej nie polubi. Już sam budynek wydawał się dziewczynie odstręczający – poniemieckie gmaszysko, stare, o grubych murach i potężnych drzwiach, których łoskot podczas zamykania kojarzył się jej z więzieniem. W klasie także czuła się obco, wszyscy w zespole wydawali się przygnębieni, nie znajdowała też zrozumienia u wychowawczyni – pani Ewy Jedwabińskiej. Jednak
mimo kłopotów z matematyką, którą wykładała wspomniana nauczycielka, wnuczka profesora Dmuchawca pod wpływem jego sugestii zaczęła traktować wychowawczynię jak osobę nieszczęśliwą, zagubioną i starała się ją zrozumieć a nawet przekonać do niej kolegów.
Wnuczka p. Dmuchawca jest osobą o wysokim poczuciu godności, zachowuje ją zarówno
wobec Maćka, i Matyldy, jak i wobec swych nieżyjących rodziców a także wobec swej wychowawczyni. Posiada też łatwość nawiązywania kontaktów międzyludzkich. Bez trudu nawiązuje rozmowę z osobami zupełnie obcymi: z szatniarką w teatrze czy szpitalną portierką. Mało tego, od razu zyskuje zaufanie tych ludzi. Kreska uważa, iż nikt nie ma prawa do nienawiści i nikim nie wolno pogardzać. Nienawiść i pogarda to uczucia niszczące zarówno człowieka, w którego stronę są skierowane, jak i samego okaziciela. Dlatego też z takim uporem zwalcza niechęć do p. Jedwabińskiej. Sądzi, że nieszczęście wychowawczyni polega na braku porozumienia się z klasą.
Janka, jak każda młoda dziewczyna, marzyła o prawdziwej miłości. Zakochana w Maćku Ogorzałce od pierwszego wejrzenia swoją wrodzoną delikatność i romantyzm pokrywała szorstkością i zawadiacką wesołą miną, aby nie zdradzić się ze swoją miłością ani jednym nieopatrznym gestem, czy czułym spojrzeniem. Szuka towarzystwa swego ukochanego pod pretekstem pomocy z matematyki, często myśli o nim, powoli czuje, że nie może znieść nieobecności chłopca. Wszystkie te uczucia sprawiają, iż z takim entuzjazmem przyjmuje jego zaproszenie do Opery. Postanawia odkryć swoje prawdziwe oblicze. Na poczekaniu przerabia starą sukienkę w kreację wieczorową. Jakże jednak czuje się upokorzona, kiedy odkrywa, iż jej ukochany wybrał się na spektakl tylko i wyłącznie dla nieznajomej blond piękności – Matyldy. Odepchnięta, urażona do żywego, zachowuje się godnie, prawie naturalnie. Wewnętrznie zrozpaczona, udręczona obojętnością Maćka postanawia nigdy więcej nie odezwać się do chłopca i w miarę możliwości go unikać.
Kiedy wreszcie zaślepiony adorator Matyldy poznaje się na niej i zwraca oczy ku Kresce, dowiaduje się nagle, iż ona nie chce takiego falsyfikatu, nie chce jakichś resztek po tamtej. Nie może przyjąć po tym wszystkim propozycji Maćka, bo kłóci się ona z jej poczuciem godności. Dla Kreski rozstanie ze swą jedyną miłością jest w tym przypadku jedynym honorowym wyjściem. Jest przy tym przekonana, że chłopak prowadzi podwójną grę i ją okłamuje. Nie chce takiej nieszczerej sytuacji. Dopiero kiedy przypadkowo przekonuje się, że jest zakochana z wzajemnością a bilety do Opery kupione przez Maćka są dowodem na to, że chciałby cofnąć czas, czuje się w pełni usatysfakcjonowana. Wierzy w szczerość uczuć i z ufnością powierza mu swój los.
Kreska to model współczesnej dziewczyny, który według mnie, zasługuje na najwyższe uznanie. Naturalna w zachowaniu, życzliwa wobec ludzi, poszukująca drogi do drugiego człowieka, wrażliwa, wspaniały kumpel, ale i romantyczna dziewczyna w jednej osobie. Szczera w wyrażaniu uczuć, opiekuńcza wobec najbliższych. Cechuje ją wysokie poczucie własnej godności. Uznaje tylko uczciwe stawianie sprawy. Kreska nie załamuje się, choć miewa chwile słabości. Mimo trudnej sytuacji rodzinnej, mimo chronicznego braku finansów, mimo podeptanych uczuć, mimo kłopotów w szkole, mimo obawy o życie dziadka wskazuje, jak przejść przez życie z podniesioną głową.