„Dzień dobry! Ja na obiadek!” - to zdanie pojawia się dość często w tej książce, a wypowiada je mała 6-letnia dziewczynka,
która przedstawia się jako Genowefa Pompke, Zombke, Bombke etc. Odwiedza Borejków, Maćka Ogorzałkę, Lewandowskich i Kreskę, których losy są ze sobą powiązane, a dzięki ingerencji małej Genowefy stają się nawet zawiłe pełne niespodzianek i humoru. Szczególnie ukochana przez Geniusię Kreska zakochała się w Maćku, który z kolei chodzi z uwodzicielską Matyldą, a do tego dochodzą w kłopoty w szkole i konflikt z wychowawczynią panią Jedwabińską. I byłoby nawet dobrze, gdyby przypadkiem pani Jedwabińska mama Genowefy, a właściwie Aurelii, nie dowiedziała się o „żebractwie” córki. Mała Aurelia ucieka wtedy z domu. Pani Jedwabińska uświadamia sobie, że powodem wybryków jej córeczki jest to, że Ewa nie okazywała jej miłości i czułości. Ale na szczęście wszystko dobrze się kończy, Aurelia wraca do domu, a między nią i jej mamą zaczynają się odbudowywać więzi pełne miłości i o dziwo kłopoty w szkole także się rozwiązują, zarówno dla Kreski jak i dla Jedwabińskiej.