Ania wprost nie może się doczekać nowego roku szkolnego. Pragnie bowiem ujrzeć nową nauczycielkę, Muriel Stacy. Zanim
do tego dojdzie, czeka Anię jeszcze jedna przykra przygoda. Powodowana ambicją przyjmuje wyzwanie jednej z koleżanek i wspina się na dach, by popisać się odwagą i zręcznością. Spada i łamie nogę. Anię czeka teraz kilka tygodni bezczynności. Gdy wyzdrowieje, rozpocznie przygotowania do udziału w koncercie szkolnym. Dostanie swe wymarzone bufiaste rękawy, gdyż oboje opiekunowie, Maryla i Mateusz, serdecznie przywiązali się do sieroty.
Koncert staje się wielkim sukcesem, zwłaszcza Ani. Wiele osób, które dotąd uważały ją za brzydactwo - dostrzega naraz jej urodę. Ania kończy 13 lat. Najchętniej pisuje w szkole wypracowania, ale to zbyt mało dla jej wyobraźni. Układa opowiadania o romantycznej miłości i odczytuje je Mateuszowi, któremu wszystko się podoba, co pochodzi od Ani. Nawet zielone włosy. Tak, zielone włosy. Uwierzyła wędrownemu handlarzowi i kupiła farbę, by zmienić rudy kolor włosów. Zielone włosy trzeba było ściąć...
Źle się też mogła skończyć podróż dziurawą łódką. Dziewczęta chciały wystawić romantyczny utwór „Elaine”, a tytułowa bohaterka miała nadpłynąć łódką. Całe szczęście, że w pobliżu znalazł się Gilbert Blythe i wyciągnął Anię z wody. Proponował jej swą przyjaźń, ale w jej uszach ciągle dźwięczało owo fatalne słowo „Marchewka”. Ania odrzuca przyjaźń chłopca.
Na zaproszenie cioci Józefiny Barry przyjeżdżają obie panny do miasteczka. Wszystko je tu zachwyca. Ania marzy o ciekawszym życiu niż to, które prowadzi na wsi. W Avonlea powstaje komplet uczniów, którzy chcą przygotować się do egzaminu do seminarium nauczycielskiego. Ania spotka w tej grupie Gilberta. Będą współzawodniczyć w nauce. Oboje doskonale zdadzą egzamin wstępny. Wspólna nauka zbliży ich do siebie. Po egzaminie nauczycielskim połączą swe losy.
Tak Lucy Montgomery skonstruowała fabułę czyli ciąg zdarzeń tworzących treść powieści. Ale co chciała przez tę fabułę nam powiedzieć?
Jej przesłanie brzmi: bądź sobą, walcz o swe prawo do odrębności. Broń swych marzeń, bo bez nich życie staje się szare. Bądź uczciwy. Pracuj i ucz się. Pokonuj trudności. Nie załamuj się przeciwnościami; Pozyskuj sobie przyjaciół. Powieść „Ania z Zielonego Wzgórza” zawiera liczne wątki autobiograficzne czyli życiorysowe. Autorka sama miała trudne i biedne dzieciństwo. Spotkała się z obłudą, nieszczerością i lekceważeniem. Jak każdy pisarz - zapragnęła dać świadectwo prawdzie o swej epoce. Polska literatura również przynosi nam obraz losów dzieci i czasów, w których kształtowały się ich charaktery. Dość wspomnieć „Naszą szkapę” Marii Konopnickiej lub ,,Katarynkę” Bolesława Prusa. Akcja tych utworów dzieje się mniej więcej w tym samym czasie co i „Ani z Zielonego Wzgórza”, ale jakże są odmienne w tonacji i wymowie. Nam, czytelnikom, zmartwienia Ani nie wydają się aż tak wielkie jak jej samej, mieszkanki bogatej Kanady