W okresie Młodej Polski Joseph Conrad stworzył opowiadanie pt. „Jądro ciemności”. Fabuła utworu jest
ściśle związana z pobytem autora w 1890r. na terenie Konga Belgijskiego. Po powrocie z Australii poszukiwał nowego zajęcia. Znalazł je w Spółce Akcyjnej do Handlu z Górnym Kongiem. Miał dowodzić statkiem. Zanim dotarł do celu podróży, dotkliwie odczuł trudne dla Europejczyka warunki klimatyczne. Podróżował statkiem i pieszo. Obserwował zachowania ludzi, którzy dostarczali do odległych zakątków Konga żywność i potrzebne towary, zaś stamtąd zabierali kość słoniową, by przetransportować ją do Europy. Rozczarowany bezwzględnym wyzyskiem Murzynów po pół roku wrócił z tej mrocznej krainy. Swoje spostrzeżenia i doświadczenia wykorzystał później podczas pisania „Jądra ciemności”. Marlow – podobnie jak Conrad – przemierza te same tereny, jest kapitanem statku, podejmuje refleksję o zagrożeniach płynących z kolonizacji Afryki.
Tak więc to opowiadanie przedstawia wyprawę głównego bohatera do Konga. W dosłownym odczytaniu jest to forma pracy, jaką podjął marynarz w spółce handlowej, ale również jest okazją do tego, aby spełnić dawne chłopięce marzenia o przygodzie.
podróż Marlowa, w miarę jej postępu, staje się dla niego wyprawą „do środka ziemi”. Jest to podróż do przeszłości, do czasów prehistorycznych, od których tzw. cywilizowany świat daleko odszedł. Bowiem prosty styl życia Afrykańczyków, ich wtopienie w cykl natury to jakby rzeczywistość sprzed tysięcy lat.
Wędrówkę głównego bohatera można także odczytać jako drogę do poznania prawdy o człowieku. Dla Marlowa jest ona bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Nie pojmuje on ani postępowania Kurtza, ani swojego, kiedy staje się opiekunem i strażnikiem dobrego imienia agenta. Człowiek sam dla siebie stanowi zagadkę.