W literaturze współczesnej
wędrówka przybiera wymiar symboliczny, jest metaforą życia człowieka.
W wierszu „
Wędrówką życie jest człowieka” Edward Stachura opisuje właśnie ludzkie życie. Utwór ten wykorzystał Krzysztof Myszkowski i napisał do niego muzykę. Piosenkę o takim samym tytule jak wiersz w 1992r. wydała na płycie „Pod wielkim dachem nieba”
grupa muzyczna Stare Dobre Małżeństwo.
Według mnie podmiotem lirycznym w tym wierszu jest strapiony wędrowiec, ponieważ mówi: „Będę szedł, będę biegł”. Dla niego drogą jest życie i mimo wielu przeciwności losu będzie walczył „dopóki sił”.
Wiersz ma na celu uświadomienie człowiekowi, że jest skazany na ciągłe wędrowanie, ponieważ „wędrówką życie jest człowieka”, a dzięki tej podróży przez życie stajemy się mądrzejsi i bogatsi o nowe doświadczenia. Życie jest bardzo kształcącą, choć niezwykle trudną wędrówką, wymaga wielu poświęceń, a na końcu, bez względu na jego przebieg, „śmierć (człowieka) czeka”.