Jest rok 1952. Buenos Aires. Ernesto i Alberto, dwaj
przyjaciele wyruszają w podróż swojego życia. Przygotowania
do wyprawy trwają bardzo długo. Gdy wreszcie ekwipunek jest
już gotowy, żegnają
się ze swoimi bliskimi, wsiadają na
stary, zdezelowany motocykl Norton 500 i ruszają. Plan
podróży jest prosty: mają do przemierzenia 13 tysięcy
kilometrów. Cel podróży też jest jasny: poznać kontynent
pełen tajemnic. Nic jednak nie jest takie proste, jak się
to wydaje, gdy siedzi się nad mapą, z ołówkiem w ręku i
beztrosko wyznacza cel podróży. Stary motocykl często się
psuje, jego naprawa jest kosztowana, a jak wiadomo
pieniędzy brakuje. Nie jest to jednak jedyny problem
młodzieńców. Bajkowy kontynent okazuje się być zamieszkały
nie tylko przez szczęśliwych, pogodnych ludzi. Pewnego
rodzaju wstrząsem jest dla beztroskich Ernesta i Alberta
spotkanie z komunistami na pustyni Atakama. Zmuszeni do
tułaczki, wyłączeni z normalnego społeczeństwa ludzie
opowiadają o swej nędzy. Gdy pada pytanie, dlaczego chłopcy
podróżują, ci po prostu wstydzą się odpowiedzieć, że dla
samej tylko podróży. Jest w tym wyznaniu coś niestosownego,
niesprawiedliwego.
Warto pamiętać, że w tę podróż nie
wyrusza Comandante Che , dla niektórych co prawda
pozostający terrorystą bezlitośnie wydającym wyroki na
swoich towarzyszach, którzy „zdradzili rewolucję”.
Narratorem dzienników jest po prostu Ernesto, dwudziesto
trzy letni chłopak pochodzący z tak zwanej dobrej rodziny,
student akademii medycznej, przyszły lekarz cierpiący na
astmę. Nie zna on właściwie jeszcze życia, biedy, głodu i
niesprawiedliwości społecznej. Poznaje to właśnie w czasie
podróży Podobnie jest z Albertem, którego połączyła z
młodym Che niecierpliwość, zapalczywy duch i miłość do
wielkich przestrzeni. Wesoły i beztroski biochemik, który
myśli tylko o dziewczynach także pod wpływem podróży
zmienia się.
Podróż, która miała być beztroską wyprawą
młodych, ciekawych świata ludzi staje się rodzącym
wściekłość na panującą niesprawiedliwość wydarzeniem.
Głównym celem staje się nie sama przygoda, przestrzeń i
piękno, a drugi człowiek, często potrzebujący pomocy.
Ernesto, który przyjeżdża z powrotem do Buenos nie jest już
tym samym chłopcem wychowanym w cieplarnianych warunkach.
Ale o tym świat dowie się dopiero za kilka lat.