Na zbiór Charlesa Bukowskiego „Kłopoty to męska specjalność” składa
się 36 krótkich opowiadań. Spajającymi je elementami są: typ głównego bohatera, miejsce akcji i język.
Bohater opowiadań Bukowskiego to wegetujący na marginesie życia samotnik. Przeważnie pisarz, malarz
lub chałturzący dziennikarz. Rzadziej niebieski ptak, utrzymanek lub człowiek o nieokreślonej profesji. Niekiedy po prostu mąż. Żyje z dnia na dzień, a jego myśli krążą bez ustanku wokół trzech fundamentalnych spraw: pieniędzy (a raczej ich braku), alkoholu (przeważnie taniego) i kobiet (jak zawsze nieprzewidywalnych). Picie alkoholu i kopulowanie to podstawowe (i ulubione) czynności wykonywane przez bohatera opowiadań Bukowskiego. Jeżeli chodzi o pieniądze, to metod na ich zdobycie jest sporo. Można wydębić od wydawcy zaległe honorarium. Przeprowadzić wywiad z ekstrawagancką poetką. Sprostytuować się na wieczorku autorskim. Zagrać na wyścigach. Lub zaczepić się u jakiejś bogatej, samotnej kobiety.
Bukowski nie interesuje się psychologią swoich bohaterów, nie zgłębia motywów ich działań. Jest to rodzaj pisarstwa behawiorystycznego: istotne jest jedynie to, co się dzieje, akt, ruch, choćby najbardziej niemrawy. To, co wewnątrz, pozostaje ukryte, niedostępne, a więc nie poddające się opisowi.
Niekiedy w głównej roli występują nienawidzące się pary lub małżeństwa, tkwiące w sennym odrętwieniu, uniemożliwiającym podjęcie jakiegokolwiek działania. Bywa, że nienawiść ta znajduje ujście w desperackim akcie agresji…
Miejscem akcji opowiadań Bukowskiego jest Los Angeles. Ale nie to słoneczne Los Angeles jakie znamy z filmów. Los Angeles w ujęciu Bukowskiego to spowite smogiem, pełne tanich barów i obskurnych hoteli nieprzyjazne miasto. Sceneria wydarzeń nie jest zbyt wyszukana i nie zmienia się zbytnio. Ot, co najwyżej z zaśmieconego, wynajmowanego mieszkania przeniesiemy się do pełnego karaluchów hotelowego pokoju. Jedną ponurą spelunkę zamienimy na inną o równie wysokim standardzie…
Istotnym elementem twórczości Bukowskiego jest język. Prosty, pełen potocznych, dosadnych sformułowań i obscenicznych zwrotów. Nie ma tu miejsca na wyszukane konstrukcje zdaniowe. Język opowiadań Bukowskiego zdaje się odzwierciedlać stan ducha bohaterów: przegranych, zgorzkniałych i pozbawionych złudzeń.
Jeżeli złożymy te trzy elementy w jedną całość, to otrzymamy z grubsza obraz opowiadań Bukowskiego zaludnionych przez samotnych, niesympatycznych bohaterów, szukających zapomnienia nad szklanką whisky lub uprawiających miłość z przypadkowo poznanymi kobietami. Gęsto sypiących przekleństwami i uczestniczących w licznych bójkach. Dodajmy do tego wszechobecny turpizm i specyficzne, czarne poczucie humoru, a obraz będzie pełen.
Oczywiście nie wszyscy muszą być entuzjastami takiego pisarstwa. Ale trzeba przyznać Bukowskiemu, że w swoim kreowaniu rzeczywistości jest do bólu konsekwentny. Może rzeczywiście trzeba sięgnąć dna, aby wyjść poza pozór i dotknąć prawdziwego życia ?
Więcej recenzji na temat Kłopoty to męska specjalność