“Czy młodym ludziom potrzebne są autorytety” ?
W dzisiejszych czasach, w świetle nieustannych kłótni „na górze”, gdy ciągle rywalizujące ze sobą o władze partie polityczne próbują za wszelką cenę ustanawiać nowe, w ich mniemaniu godne polecenia – wzorce do naśladowania – niezwykle trudno jest zdefiniować termin
„autorytet”. Bo czymże on właściwie jest ? Czym powinien się charakteryzować człowiek godny naśladowania ?
Młodzi
ludzie, często dziś zapominają o prawdziwych wartościach. Pewne schematy, utarte przez pokolenia – stopniowo tracą na znaczeniu. W niektórych młodzieżowych środowiskach czy grupach – nie istnieje nawet coś takiego jak słowo
„autorytet”. „Być trendy”, „na topie”, „być idolem” – to słowa, które mają stanowić o rzekomej „wielkości” ludzi.
Świat XXI wieku to bez wątpienia miejsce pełne absurdów i skrajności.
Ubóstwo i bogactwo. Miłość i nienawiść. Cierpienie i radość. Ogromny wpływ Internetu na psychikę młodych ludzi dodatkowo potęguję w nich uczucie zagubienia. Często wielu z nich sięga po alkohol, papierosy czy narkotyki. Nie są w stanie poradzić sobie z problemami, jakie życie stawia na ich drodze. Kłopoty w szkole, w domu, we własnym środowisku – to „najlepsza” droga do samozatracenia się.
Czy młodym ludziom potrzebne są autorytety ? – odpowiadające na to pytanie nie wiem w dalszym ciągu co znaczy podany wyżej termin, ale jeśli charakteryzuje on osobę pełną dobra, współczucia, zasad moralnych – które nie są tylko demagogią a sensem życia – to z całą stanowczością stwierdzam, iż człowiek, wierzący w pewne szlachetne ideały zawsze stanowić będzie uniwersalny wzór postępowania dla innych ludzi.
Na mnie osobiście wielki wypływ wywarła nauka papieża Jana Pawła II, jego słowa, gesty, dobroć płynąca z niemal każdego spojrzenia. Dla mnie to był właśnie autorytet – człowiek wielki, potrafiący dzielić się z innymi.
„Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest i nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.”(cytat Jana Pawła II).
Wielką stratą była śmierć Karola Wojtyły, lecz znacznie większą jest nieumiejętność czerpania z jego nauk. Odnoszę czasem wrażenie, iż demonstrowane na każdym kroku przywiązanie do Jego osoby przez społeczeństwo nie jest poparte żadnymi dowodami miłosierdzia, że strony tych, którzy tak chętnie zaliczają się do pokolenia JP2.
Uważam, iż najważniejsze w życiu każdego człowieka, nie tylko za młodu, ale przez całe życie jest
„iść wyprostowanym wśród tych co na kolanach” (parafraza fragmentu wiersza Zbigniewa Herberta pod tytułem „Przesłanie Pana Cogito”). Nie ważne ilu poznamy „nauczycieli życia”, czy spotkamy jednego mistrza czy może kilku, bez znaczenia jest to, czy będzie to osoba znana czy całkiem anonimowa, ważne jest jedno, bez względu w jakich czasach i w jakim miejscu żyjemy – nigdy nie możemy się poddawać, i zawsze musimy być odpowiedzialni za swoje czyny, bez względu na konsekwencje.