Pan Tomasz jest dystyngowanym i dobrze sytuowanym człowiekiem. Przywiązuje
się on do otoczenia, dlatego zwraca uwagę na piękno,
harmonię i dobór elementów. Jest miłośnikiem i znawcą sztuki, bywalcem koncertów i wernisaży.
Jest starszym, lekko przygarbionym mężczyzną, o rumianej twarzy, siwych, łagodnych oczach i szpakowatych faworytach. Zawsze ubiera
się kolorystycznie i gustownie. Jest estetą – osobą wrażliwą na piękno. Codziennie udaje się na spacer, tymi samymi ulicami i o tej samej porze, bez względu na pogodę, mając przy sobie laskę lub elegancki, angielski parasol.
Jego życie jest uporządkowane i spokojne. Jest dżentelmenem, zawsze odnosi się z szacunkiem do kobiet, będąc wrażliwym na ich wdzięki. Nie zaznał jednak prawdziwej miłości. Szukał ideału, wręcz przebierał w kandydatkach, szukając w nich wyłącznie samych zalet. Był zbyt egoistycznym typem kawalera, żyjącym w swoim świecie, nie potrafiącym zbudować własnej rodziny.
Zostawszy mecenasem pozbył się młodzieńczej gorączki, całkowicie poświęcając się sztuce i stając się jej prawdziwym koneserem. Zgromadził majątek i urządził duże mieszkanie, a niepostrzeżenie stworzył obszerną galerię obrazów i zyskał sławę jako znawca sztuk pięknych. Jest towarzyski i obyty w świecie. Zaprasza muzyków i organizuje wieczory koncertowe, na których bywa mnóstwo gości.
Jest powszechnie szanowanym człowiekiem, cieszącym się dużym uznaniem wśród ludzi. Często pomaga swoim kolegom z zawodu, którzy liczą się z jego zdaniem i powierzają mu trudne sprawy sądowe. Łagodnego usposobienia, uprzejmy i kulturalny, stara się schodzić innym z drogi, nie wtrąca się także w ich sprawy. Żyje
dla siebie i swej ukochanej sztuki. W niepohamowany gniew wprawiają go dźwięki katarynki – to jedyne dziwactwo jakie posiada ten bohater, dlatego w kontrakcie z kolejnymi właścicielami kamienicy ma zagwarantowane, że na podwórze nie może wejść kataryniarz. Poza tym dodatkowo wynagradza każdego stróża, by tego dopilnował. Zmienia się to jednak, kiedy do lokali naprzeciwko wprowadzają się dwie kobiety z dziewczynką i kiedy Tomasz zauważa, że jest ona niewidoma. Wówczas staje się bardzo wyrozumiały i mimo swojego wstrętu do katarynek godzi się na ich wysłuchiwanie – widząc, że te fałszywe według niego dźwięki sprawiają dziewczynce ogromną przyjemność. Pan Tomasz umie rozpoznać prawdziwy talent i jest wyrozumiały dla artystów, tak jak i dla wszelkiej ludzkiej niedoskonałości.
Jest dobrze wychowany, potrafi odnaleźć się w każdej sytuacji. Cechuje go również pracowitość i dobroć, o czym świadczy jego pomoc innym w problemach zawodowych. Jest mądry i oczytany. Swój wolny czas poświęca również na myślenie twierdząc, iż jest to ważna funkcja niezbędna do życia. Potrafi być prawdziwą duszą towarzystwa i dobrym organizatorem, ale tak naprawdę jest spokojną i opanowaną osobą.
Oceniam bohatera bardzo pozytywnie. Daje się poznać jako bardzo dobry człowiek, zdolny do wspaniałego gestu, pełen współczucia dla chorego dziecka. Poświęca się, zmieniając swe wieloletnie przyzwyczajenia, a co najważniejsze, postanawia zająć się leczeniem dziewczynki. Wreszcie rozumie, że nie można żyć tylko dla siebie i staje się filantropem.