Rozdział I: Na oceanie – Rozmyślanie – Burza – Przybycie
Statkiem „Blucher” płynie para podróżnych – biednych i zmęczonych
polskich chłopów. Zwą się Wawrzon Toporek (ojciec) i Marysia (córka). Kierunek rejsu Hamburg – Nowy Jork. Wokół sami Niemcy, więc para nie rozmawia z nikim, bo nie zna języka.
Wawrzyn rozmyśla o tym, co skłoniło go do opuszczenia Lipinie – wsi rodzinnej. Krowa weszła w koniczynę sąsiada, Wawrzyn nie miał czym zapłacić, zabrano mu i krowę i konia, a jego samego skazano na areszt.
Spotkany w knajpie Niemiec opowiedział o cudownej Ameryce, więc chłop sprzedał resztkę majątku i ruszył.
Marysia tęskni za wsiowym kochankiem, Jaśkiem Smolakiem (koniuch), który obiecuje, że będzie tam, gdzie ona.
Noc – burza. Wawrzyn i Marysia przerażeni modlą się.
Następny dzień – poznają majtka, który rozumie co nieco po polsku i pomaga nierozgarniętym bohaterom.
Dobijają do brzegu – ale zostają oszukani, komisarz, który miał po nich przyjść nie zjawia się. Oni czekają, a śnieg pada.
Rozdział II: W Nowym Jorku
Wawrzyn i Marysia mieszkają w dzielnicy nędzarzy. Tęsknią za wsią. Jedzą ziemniaki. Czują się opuszczeni przez Boga. Nie mogą znaleźć pracy, bo nie znają języka. Poznają dwie polskie rodziny, w których dzieci poumierały z głodu.
Właściciel budynku żąda opłaty za mieszkanie – a ponieważ chłopi pieniędzy nie mają, wyrzuca ich na ulicę. Idą, bezradni. Marysia prosi ojca o pomoc z bagażami, ten drze się, żeby zostawiła wszystko, bo im się już nie przydadzą.
Docierają do portu, ponieważ zapada noc, ojciec każe Marysi spać na pomoście. W środku nocy budzi ją głos szalonego tatuśka, który chce zakończyć jej cierpienia topiąc ją …
I zrzuca ją z pomostu. Marysia ma widzenia (Matka Boska). Ojciec zmienia zdanie i wciąga córkę z powrotem, prosząc o wybaczenie. Wybacza.
Rano radość – odetchnęli jodem, znaleźli śniadanie robotnika. Idą na miasto i spotykają pana Złotopolskiego i jego syna Williama. Ci, czując solidarność narodową, przygarniają ich do siebie. Złotopolski karci Wawrzyńca za głupotę w przygotowaniach do wyprawy. Kieruje ich do Arkansas (dają ziemię za darmo). Obiecuje pomagać.
Rozdział III Życie osadnicze
Osada zwie się Borowina. Niestety, okazuje się że jej opisy niewiele mają wspólnego z rzeczywistością (brak kolei, groźba żółtej febry i Indianie). By się wybudować trzeba najpierw wykarczować ogromny las i generalnie mnóstwo roboty. Robią z wozów mury obronne, a wieczorami hasają przy ogniskach.
Kłótnie zaczynają się, kiedy okazuje się, że działki nie są podzielone, nikt nie wie gdzie jego ziemia.
Wawrzyn, korzystając z tego że Marysia ładna, wybrał sobie najlepszy kawał ziemi, a zalotnicy chętnie mu pomagają.
Ludzie nagle zaczynają obawiać się stworów z lasu, prace ustają.
Wawrzyn choruje. Marysi pomaga Czarny Orlik (zalotnik). Marysia jednak wciąż kocha Jaśka. W osadzie zaczyna panować głód.
Orlik podpala bór. Mówi Marysi, że jest najsilniejszy i w ogóle najfajniejszy i ze powinna być jego panną.
Wylewa rzeka, większośc osadników tonie. Marysia i Wawrzon dryfują na drewnianej ścianie domu. Na tę „tratwę” skacze siedzący na drzewie Orlik. Steruje. Wawrzyn umiera (widzi rodzinna wieś w majakach). Płynąc widzą światełko statku. Orlik mówi Marysi, że ją uratuje – jeśli zginie prosi o modlitwę. Skacze do wody, płynie w stronę statku i tonie. Załoga ratuje Marysię.
Marysia wychodzi ze szpitala, jedzie do pana Złotopolskiego. Ale on nie żyje już, a dzieci wyjechały. Marysia prosi marynarzy żeby ją zabrali – chce wrócić do Jaśka do Lipieniec. Odmawiają. Marysia się szwenda, je odpadki. Nie udaje jej się dostać na pokład żadnego statku (na gapę!) i popada w obłęd. Ludzie ją karmią czasem. W końcu w gazecie pojawia się komunikat ze w porcie znaleziono ciało niezidentyfikowanej dziewczyny.