Anabella

Biedronka Anabella

Na pewnej polance żyła sobie mała Biedroneczka a na imię miała Anabella.Panienka miała wszystko o czym mogła tylko pomyśleć ,niestety brakowało jej przyjaciela z którym mogła by porozmawiać ,pośmiać się pokłócić podzielić smutki i pomnożyć radość codziennego dnia.Postanowiła więc wyjść na swoją przepiękną polankę by poznać mieszkańców a może znajdzie się przyjaciel dla niej ?Wyszła więc i zobaczyła wokół siebie kwiatki roślinki których nigdy nie oglądała ,,była tak zachwycona widokiem tej roślinności wokół siebie że nie zauważyła osy która zbliżała się do niej.Mała powiedziała osa dokąd idziesz,,ja szepnęła biedronka szukam przyjaciela może pani pani oso zostanie moją przyjaciółką?Ja jestem Zosia a Ty jak masz na imię,,,Anabella szepnęła ,dobrze więc zostanę Twoją przyjaciółką jeśli dasz mi swoje skrzydełka ,,zrobię sobie parasolkę którą będą wszyscy mieszkańcy polanki podziwiali ja z dumą w głosie powiem że dostałam piękne skrzydełka od mojej przyjaciółki Anabelli z których zrobiłam sobie ta parasolkę,ale jak ja mogę dać pani skrzydełka są mi przecież potrzebne wykrztusiła z siebie biedronka,,więc nie zostanę Twoją przyjaciółką pokręciła się i poleciała.Anabella zasmucona poszła dalej było jej tak przykro że łzy same spadały jej z oczu,,zapłakana szła szła szła aż nagle potknęła się nie zauważyła mrówki która leżała w kałuży wody, wzięła więc liść na którym położyła mrówkę i resztkami sił zaciągała do swojej posiadłości.Bardzo się bała że może nie pomóc maleńkiej mróweczce ,,umyła więc ogrzała nakarmiła i tak leciał tydzień za tygodniem ,,biedronka czekała aż mrówka się obudzi i dała jej imię Zdziś ,,niewiedziała czy to chłopiec czy dziewczynka zaryzykowała śpiewała Zdzisiowi czytała bajki i czekała.Pewnego wieczoru Anabella ze zmęczenia przysnęła nad łóżkiem Zdzisia a mróweczka obudziła się ,,otworzyła oczy ojjjjjjjj gdzie jestem pomyślała sobie czy ja już do nieba poszłam nigdy nie widziała takiego luksusu więc nie wiedziała że można tak żyć,,ale zaraz powiedziała do siebie cicho mrówka żyje jestem zdrowa uradowana zerwała się i dopiero wtedy spostrzegła biedronkę która siedziała obok niej,,ktoś TY powiedziała mrówka do niej,,,ja jestem Anabella wyciągałam Ciebie z kałuży wody i przyprowadziłam tutaj,,a ja nie mam imienia nie dano mi ,,nic nie szkodzi ja dałam Tobie imię jeśli się Tobie spodoba będę mówiła tak do Ciebie Zdziś tak Cię nazwałam ,pięknie bardzo Ci dziękuję mam imię ,,jestem taki szczęśliwy i wdzięczny za wszystko co dla mnie zrobiłaś ,,wkońcu uratowałaś mi życie nie wiem jak mam się Tobie odwdzięczyć za to co zrobiłaś dla mnie biedronaczko powiedział Zdziś ze łzami w oczach,,ależ to nic wielkiego –a czy zostaniesz moim przyjacielem ?Oczywiście nawet nie musisz pytać i nie dlatego że jestem winny Tobie za uratowanie życia,ale dobroć miłość bije od Ciebie że ślepy tylko nie widzi tego co ja zauważyłem a musicie wiedzieć że przyjaciół nie zyskuje się by dostać pieniądze majątek tylko wtedy gdy możesz pomóc innym bezinteresownie mieć później satysfakcje ze swego uczynku który serce Ci rozpiera z radości szczęścia że i Ty mogłeś pomóc nic wielkiego nie robiąc,,dlatego pamiętajcie dzieci pomóc komuś to nie wstyd wręcz przeciwnie tak jak Anabella pomogła zyskując przyjaciela na którym może polegać zawsze i wszędzie następnych odcinkach dowiecie się jakie perypetie maiła biedroneczka,,