Rozdziobią nas kruki, wrony...
Summary rating: 2 stars
4 Recenzja
Wizyty:
86
słów:
300
Opublikowano dnia: kwietnia 07, 2008
"Rozdziobią nas kruki, wrony..."to opowiadanie, które należy do tzw tryptyku powieściowego, poświęconego powstaniu styczniowemu. A są to "Echa leśne" oraz "Wierna rzeka".
Jest już jesień, powstanie upada, Bornicki jednak od długiego czasu przebywa na wozie, na którym wozi broń dla powstańców. Podtrzymuje on tż na duchu i zagrzewa do walki tych polskich patriotów tropionych przez carskie oddziały. Pewnego razu zziębnięty zauważa oddział carski, Natychmiast zawraca wóz i próbuje dotrzec do lasu, aby tam się ukryc. Zostaje jednak zauważony i otoczony przez carskich ułanów. W czasie rewizji znajdują oni ukrytą broń na wozie. Po chwili bezbronny Andzrej osuwa się na ziemię skuty wrogimi lancami, zaś żołdacy wezwani do powrotu odjeżdżają i dołączają do swojego oddziału. Ciężko ranny powstaniec na moment odzyskuje przytomnośc i umiera. Następnego dnia, kiedy nad ciałem Boryckiego i trupem konia gromadzą się wrony i kruki, do wozu skrada się chłop. Człowiek najpierw odmawia modlitwę za duszę zmarłego, a potem oddziera trupa z łąchmanów, zabiera częśc broni i wraca do wsi. Po poudniu przybywa ponownie z dwójką koni, ściąga skórę z martwego konia a zwłoki powstańca i konia zrzuca do "kartoflanych dołów", przykrywa z wierzchu gliną i gałęziami, a nastęnie zaprzega konie do wozu i jedzie do wsi, dziękując Bogu za hojny dar "tyle żelastwa i rzemienia". Nad zdychającą drugą szkapą zbirają się gromady wron.