Zahir
Summary rating: 4 stars
1 Recenzja
Wizyty:
26
słów:
300
Opublikowano dnia: marca 28, 2008
Korespondentka
wojenna - żona znanego pisarza, mieszkającego w Paryżu, znika bez
śladu. Pisarza przesłuchuje policja i po krótkotrwałym
zatrzymaniu wypuszcza go na wolność. Dotychczasowe życie pisarza
nie jest kryształowe. Trochę znudzony dotychczasowym związkiem,
który trwa już 10 lat, potrafi robić „skok w bok”,
wracając jednak zawsze do żony. Ona to dostrzega, jednak nie robi
wymówek. Sytuacja ta sprawia, że zaczynają się coraz
bardziej się od siebie oddalać. Nagłe zniknięcie żony całkowicie
przeobraża pisarza. Dostaje manii prześladowczej na tle
odnalezienia żony. O niczym innym nie myśli.. Staje się to jego
obsesją czyli zahirem. Uświadamia sobie, że jednak kocha żonę,
która na imię ma Ester, ale nadal pozostaje w związku z
kochanką. Poszukuje energii miłości, poszukuje dawno już
odkrytych prawd. Filozofuje nad życiem i tym – o czym człowiek
Zachodu powoli zapomina – duchowością. Pisarz wchodzi w kontakt
z uduchowionym Kazachem ( epileptykiem) i po wielu zabiegach udaje
mu się ustalić, że Ester przebywa w Kazachstanie, gdzie uczy się
tkać dywany udzielając w zamian lekcji języka francuskiego. Po
dwóch latach stęskniony mąż odnajduje żonę na stepach
Azji Środkowej dowiadując się od niej na wstępie, że jest w
ciąży „z kimś kto przyjechał i odjechał”. Żona jednak
nadal go kocha i czekała na niego. Książka zawiera wiele powtórzeń
i dużo naiwnego tekstu, symboliki (np.zakrwawiony strzęp munduru
umierającego żołnierza, czas zszywania, czas rozdzierania) co
sprawia, że czyta się ją bardzo ciężko i co tu dużo ukrywać
- jest nudnawa.