Janusz Odrowąż – Pieniążek urodził się w 1931 roku. Pisać zaczął bardzo wcześnie. Jego formą pisarską są głównie opowiadania.
Autor opisuje najrozmaitsze dziwne wydarzenia, mające przeważnie miejsce za granicą, nic z polityki, nic z wydarzeń gospodarczych, zwyczajne, acz jednocześnie dziwne,codzienne życie. Jarosław Iwaszkiewicz pisze, że proza Pieniążka to groteska posunięta do ostatecznych granic koszmaru.
opowiadania są napisane zręcznie, precyzyjnie, zabawnie. Czytanie tych nowel to czysta przyjemność. Mam przed sobą zbiór takich cudownych nowel zatytułowany
Coctail u księżny Gieorgijew. Opowiadania paryskie. Zawiera on dwanaście opowiadań. Każde opowiadanie prosi się o streszczenie. Myślę, że obraz i atmosferę całego zbiorku najlepiej przedstawi opowiadanie tytułowe. Autor często bywał u księżnej Gieorgijew, która uciekła do Francji po rewolucji i zamieszkała w Paryżu wraz z mężem oraz znaczną ilością mopsów, które uwielbiała i kotów, za które jej mąż był gotów oddać życie. Autor świadczył starszej pani drobne grzeczności i zaliczał się do bliskich przyjaciół książęcej pary, której muszę dodać nie przelewało się, ale miała środki,
aby żyć na poziomie i takim coctailem zaznaczyć swoją obecność wśród rosyjskiej emigracji. Nasz gość był wygłodniały i
Od samego początku zajadał różne frykasy popijając whisky. Gości było sporo, lecz rzucała się w oczy ich wielka różnorodność. Od panienek o słowiańskim typie do staruszek gryzących cieniutkie kabanosy i popijających je wódką Smirnoff. Księżna chciała, aby autor zasilił grupę sfrancuziałej, zamożnej młodzieży, ale jego uwagę zwróciła starsza pani, wyraźnie szukająca z nim kontaktu. Mogła to być nawet dama dworu carowej; poznać taką osobę to dla historyka prawdziwa gratka. Ale ciągle coś przeszkadzało, a przecież i staruszka zerkała w stronę autora, wyraźnie chciała z nim porozmawiać. Czas biegł nieubłaganie i
Coctail się kończył. Autor szedł do domu, towarzyszył mu baron. Z rozmowy wynikało, że księżna Georgijew jest księżną dopiero 40 lat, natomiast baron zupełnie nie wiedział kim była intrygująca, tajemnicza staruszeczka o wesołych oczkach. Są jeszcze inne opowiadana, których akcja toczy się w apartamentach księżnej, inne mniej
lub więcej do niej nawiązują, jak choćby
Dyskretna sprawa Łarisy de Strogoff lub
Oładki albo samobójstwo Bogumiła. Wszystkie nowelki to perełki czystej wody tego gatunku literackiego, czytanie ich jest prawdziwą ucztą, ale najlepsze streszczenie nie odda ich finezji; to trzeba przeczytać.
Więcej recenzji na temat Coctail u księżny Gieorgijew