Doskonałe z racji istnienia
Nadchodzi wiosna, dziewczyny zdejmą kożuszki, założą zwiewne sukienki i zapełnią się ulice
barwą tkanin i zapachem bzu. Aby tak się jednak stało, musisz stanąć na wysokości zadania i sprostać oczekiwaniom wyimaginowanej publiczności.
Bo to Ty, kobieto jesteś odpowiedzialna za wygląd i nastrój wiosennych deptaków. Dowiesz się o tym z każdego czasopisma, na które rzucasz się w nadziei poprawienia sobie nastroju po zimie. Przerzucasz kartki i co widzisz? Przepis na karierę, rodzinę, seks, sałatkę, maseczkę. Wszystko to masz już mniej lub bardziej dopracowane. Teraz potrzeba Ci czegoś więcej, musisz poprawić figurę. Dopiero później pomyślisz o kosmetykach i ubraniach. Tej wiosny postanowiłaś działać według planu. Lato przywitasz już sprawna silna i
piękna. Nareszcie! Jest to, czego szukałaś; „Proste plecy to młodzieńczy wygląd”. Zgadzasz się z tym całkowicie. Obiecują, że kilka ćwiczeń wzmocni mięśnie i wyprostuje kręgosłup. Świetnie!
Z zapałem czytasz dalej, przecież gimnastyka poprawi Twoją postawę i ...”pomoże ci uniknąć
nieprzyjemnego zwiotczenia
ciała pod paskiem stanika”. Nagle te parę słów o zwiotczeniu
ciała zaczyna cię irytować. Sama jeszcze nie wiesz dlaczego. Przecież czytałaś już w tylu
artykułach o mankamentach swojej figury. „Nieprzyjemne zwiotczenie ciała pod paskiem
stanika” nie jest ani w połowie tak bulwersujące, jak obwisłe piersi, płaskie pośladki czy
gąbczaste uda. Nie mówiąc o kurzych łapkach pod oczami, celulicie na twarzy i opadających
powiekach. Przypominają ci o tym regularnie wszystkie czasopisma kobiece. Zawsze dzielnie
brałaś się za bary z każdym uświadomionym sobie mankamentem wyglądu.
Dajmy na to problem z włosami. Wypadają? Rozdwajają się? Przetłuszczają? A może
siwieją? Chyba nie powiesz, że są idealne? Nie ma idealnych włosów. Na pewno trzeba je
wzmocnić, zafarbować, skrócić lub przydłużyć, odżywić, a wszystko po to, byś wreszcie
mogła odkryć swoje piękno. Innymi słowy, będziesz piękna, jeśli tylko zrobisz coś dla siebie.
To znaczy, że w tej chwili nie jesteś piękna, jesteś po prostu przeciętna. Na razie. I do tego
Wszystkiego jeszcze to „ nieprzyjemne zwiotczenie ciała pod paskiem stanika”.
Dosyć! Powiedzmy wreszcie- dosyć! Zyskamy na czasie, poprawimy samopoczucie,
polubimy siebie. Czy naprawdę nasze szczęście i powodzenie zależy od tych niekończących
się godzin spędzonych w łazience, na siłowni, u kosmetyczki i na myśleniu jak pogodzić
harmonogram pielęgnacji urody z wymogami normalnego życia? Wygląda na to, że wszystkie
czasopisma uwzięły się, by wytykać nam nasze niedostatki. Jesteśmy tylko materiałem, który
należy poddać obróbce, aby pasował do chwilowego kanonu piękna. Owszem, ta idea nie jest
nam obca. W ciągu wieków artyści poszukiwali ideału piękna. Stworzyli nawet wzorzec
pięknej postaci , opierający się na zasadach matematycznych- był to kanon. Ciało, które
oceniano jako doskonale piękne, mierzono. Następnie ustalano jego proporcje: jak duże mają
być części ciała w stosunku do całej postaci. Wtedy ustalano moduł- jednostkę miary. Artysta
wiedział, że doskonałe ciało ma wysokość ośmiu głów.
Ale to wszystko dotyczyło rzeźby i malarstwa. Oczywiście wraz z upływem czasu
zmieniały się kanony piękna. Działo się to jednak na przestrzeni wieków. Nam, sugeruje się
zaś zmiany, co parę lat. Rozmiar biustu i siedzenia wciąż ewoluuje. Ostatnio powiększałyśmy
piersi, a teraz dobrze byłoby uwypuklić pośladki. Hola. Nie jesteśmy szmacianymi lalkami.
Ręce precz od naszych ciał. Kształtujcie charakter i osobowość czytelników, pomóżcie uporać
Się z prawdziwymi problemami, jakie niesie życie. Jeśli chodzi o ciało, same ustalimy tu
kanon piękna. Będzie nim harmonia. Jak nazwa wskazuje z greckiego; zgodność, porządek
i ład. Już pitagorejczycy uznali, że świat jest zestrojony harmonijnie.
Ta harmonia i doskonałość, według Platona, wynika z celowości i rozumności Demiurga,
który stworzył świat na wzór idei. Dlatego człowieka, jako istotny element świata,charakteryzuje harmonia ciała. Już jesteśmy doskonałe. Za cel obierzmy sobie zatem dążenie
do harmonii ciała, duszy i umysłu. Widuje się, bowiem, kobiety piękne i wymodelowane,
które rażą sztucznością i brakiem osobowości. Skupiając się za bardzo na doskonałości ciała,
zabraknie nam czasu na doświadczanie uroków życia.
Nie musimy wszystkie wyglądać jednakowo. Niech naszym ciałem nie rządzi ten sam
moduł – jednostka miary dla zagubionej Barbie. Harmonia jest osiągalna przez podobieństwo
użytych środków wyrazu, ale także, co bardziej interesujące, przez opozycję skontrastowa-
nych efektów. A przecież chcemy być nie tylko piękne, ale także ujmujące, urocze,
fascynujące. Spróbujmy nad tym popracować. Pragniemy być doskonałe i szczęśliwe. Lecz
szczęście nie zawsze tkwi w osiąganiu dóbr, czasami trzeba się raczej czegoś pozbyć np.
wiecznie narzekających znajomych lub zgubnych przyzwyczajeń.
Spróbujmy, więc pozbyć się nadmiernych wymagań, co do swego wyglądu. Odrzućmy
wieczne kompleksy. Połączmy wszystkie części składowe naszego ciała i osobowości
w harmonijny wizerunek piękna. Niech mottem każdego poranka będą dla nas słowa piosenki
zespołu Blue Cafe:
„Dodaj sobie otuchy,
Kochaj siebie co dnia”.