Kobiety, które kochają za bardzo, całą swoją energię poświęcają na „uzdrawianie” innych. Rezygnują zupełnie ze swojego
prywatnego życia, w jakimś sensie rezygnują z siebie, często zaniedbują swoje zdrowie, wygląd zewnętrzny, nie mają czasu na swoje własne przyjemności. Ich największym problemem jest to, że nie dostrzegają potrzeby zmiany siebie, skupiają się na ratowaniu innych, chcąc ich zmieniać i naprawiać.
Takie kobiety najczęściej są świetnymi pracownicami, które dobrze sobie radzą z najtrudniejszymi nawet zadaniami w życiu zawodowym. W domu natomiast popadają w depresję i lęki. Są samotne, przestraszone i opuszczone. Nie czują się dobrze same ze sobą, nie potrafią zorganizować sobie czasu tylko dla siebie. Potrzebują kogoś, kto by je „nakręcał”, o kim by mogły ciągle myśleć, komu mogłyby pomagać. Dlatego też wybierają sobie partnerów, którymi „muszą” się opiekować. Wybierają nałogowych agresywnych nieczułych drani, którym ciągle udowadniają, że kiedyś zasłużą sobie na ich miłość. Kobiety, które kochają za bardzo, wiążą się też chętnie z mężczyznami nieporadnymi życiowo, za których mogą podejmować decyzje i prowadzić ich przez życie.
Paradoksalnie do funkcjonowania jest im potrzebne poczucie zagrożenia, niepewności, niestabilności. Dlatego wychodzą za mąż za alkoholików, narkomanów, hazardzistów, którzy często dostarczają im potrzebnej dawki
adrenaliny. Spokojni mężczyźni nie interesują ich, bo przy nich wpadają w stany depresyjne.
Mechanizm powstawania takiej właśnie osobowości kobiety jest zwykle podobny. Jako dziewczynki wychowywały się w
rodzinach dysfunkcyjnych, w których był alkoholizm, przemoc czy brak okazywania miłości. Dlatego szukają podobnych emocji w swoim życiu dorosłym. Awantury bowiem pobudzają takie osoby do działania. Szukają też miłości wyidealizowanej, bo pragną się poczuć w końcu kochane.
A przecież kocha się drugą osobę za to, że jest – a nie za to jaka jest. Na miłość nie trzeba zasługiwać. Tę prawdę odkrywają kobiety, które kochają za bardzo, podejmując terapię. Zaczynają z czasem rozumieć, że mogą być kochane tylko dlatego, że są. W terapii zaczynają nabierać świadomości własnej wartości. Przecież jak się kogoś kocha, to kocha się także jego małe wady i słabości, które zwłaszcza u kobiety mogą być urocze.