Fałszywi prorocy dzisiaj KIEDY Jeremiasz występował w charakterze proroka Bożego, w Jeruzalem na porządku dziennym były bałwochwalstwo, niemoralność, przekupstwo i przelew niewinnej krwi (Jeremiasza 7:8-11). W owym czasie działali także inni prorocy, ale większość z nich dbała tylko o siebie i dopuszczała się oszustw. W jakim sensie? Jehowa oświadcza: „Zarówno prorok jak i kapłan — wszyscy popełniają oszustwo. I leczą rany swojego ludu powierzchownie, mówiąc: Pokój, pokój! — choć nie ma pokoju” (Jeremiasza 6:13, 14,
Bw).
Fałszywi prorocy usiłowali wywołać wrażenie, że pomimo zepsucia szerzącego się w kraju wszystko układa się pomyślnie, a ludzie pozostają w pokojowych stosunkach z Bogiem. Ale sytuacja wyglądała inaczej. Czekał ich sąd Boży, o którym odważnie mówił Jeremiasz. Właśnie on okazał się prawdziwym prorokiem, gdy w 607 roku p.n.e. żołnierze babilońscy zburzyli Jeruzalem i tamtejszą świątynię, a mieszkańców wymordowali albo uprowadzili do dalekiego Babilonu. Żałosna resztka, która ocalała, uciekła do Egiptu (Jeremiasza 39:6-9; 43:4-7).
W czym zawinili fałszywi prorocy? „Dlatego się zwrócę przeciw prorokom — wyrocznia Jahwe — którzy kradną sobie nawzajem moje słowo” (Jeremiasza 23:30,
BT). Kradli siłę oddziaływania słów Bożych, nakłaniając ludzi do słuchania kłamstw zamiast prawdziwych ostrzeżeń
od Jehowy. Nie głosili „wspaniałych spraw Bożych”, lecz własne poglądy, dostosowane do upodobań słuchaczy. Natomiast orędzie Jeremiasza rzeczywiście pochodziło od Jehowy. Gdyby Izraelici go usłuchali, mogliby ocaleć. Fałszywi prorocy ‛kradli słowa Boże’ i prowadzili naród do katastrofy. Można do nich odnieść wypowiedź Jezusa o współczesnych mu niewiernych przywódcach religijnych: „To ślepi przewodnicy. A jeśli ślepy prowadzi ślepego, obaj wpadną w dół” (Dzieje 2:11; Mateusza 15:14).
Jak w czasach Jeremiasza, tak i dzisiaj istnieją fałszywi prorocy, którzy twierdzą, że reprezentują Boga przedstawionego w Biblii. Ale oni też kradną Jego słowa, głoszą bowiem rzeczy odwracające uwagę ludzi od tego, co On naprawdę mówi za pośrednictwem Biblii. Jak to robią? Omówmy tę sprawę na przykładzie podstawowej nauki biblijnej — nauki o Królestwie Bożym.
Prawda o Królestwie Królestwo Boże było głównym tematem Chrystusowego orędzia; w ewangeliach wspomniano o nim ponad sto razy. Na początku swej służby Jezus powiedział: „Muszę także innym miastom opowiadać dobrą nowinę o Królestwie Bożym, ponieważ na to mnie posłano”. Nauczył swych naśladowców modlić się słowami: „Niech nadejdzie Twoje Królestwo” (Łukasza 4:43; 11:2).
Czym więc ono jest? Jak podaje pewien leksykon, greckie słowo tłumaczone w Biblii na „królestwo” oznacza przede wszystkim „władzę królewską, rządy króla, zwierzchnictwo, panowanie”, a także „terytorium podlegające władzy króla” (
The New Thayer’s Greek English Lexicon). Nasuwa się logiczny wniosek, że Królestwo Boże to literalny rząd, na którego czele stoi Król. Czy rzeczywiście?
Tak, a Królem jest sam Jezus Chrystus. Przed jego narodzinami anioł Gabriel poinformował Marię: „Ten będzie wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Jehowa Bóg da mu tron Dawida, jego ojca” (Łukasza 1:32). Okoliczność, iż Jezus wstąpił na tron, wskazuje, że rządzi on jako Król. Również Księga Izajasza poświadcza, iż Królestwo Boże to literalny rząd, czytamy w niej bowiem: „Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. (...) Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic” (Izajasza 9:5, 6,
BT).
Gdzie Jezus sprawuje władzę? Czy w Jeruzalem? Nie. Prorok Daniel ujrzał w wizji, że Syn Człowieczy został Królem w niebie (Daniela 7:13, 14). Harmonizuje to z wypowiedziami Jezusa na temat Królestwa.
Więcej recenzji na temat PROROCY - FAŁSZYWI PROROCY DZISIAJ cz I