Gdy temat miłości i par literackich pojawia się w kontekście
cyklu
wiedźmińskiego, napisanego przez Andrzeja Sapkowskiego, na myśl, jako
pierwszy, nasuwa się niezwykły duet składający się z mutanta, potwora będącego
jednocześnie potworów zabójcą, Geralta i wiedźmy Yennefer. Ci, którzy z tą
prozą spotkali się choć raz wiedzą jednak, że miłość u Sapkowskiego, acz nie
tylko u niego, ma wiele imion. Parą, która, mimo, że na drugim planie,
fascynuje i przyciąga jest księżniczka
Cirilla i jej przyjaciółka,
Mistle.
Bohaterkami
owego romansu są dwie młode dziewczyny. Jedna z nich, Ciri, jest księżniczką
Cintry, królestwa podbitego przez Cesarstwo Nilfgaardu, druga zaś to
buntowniczka, członkini bandy Szczurów. Jak los zetknął te dwie, pozornie nie
mające prawa się spotkać, persony? Cirilla, jako najbardziej poszukiwana osoba
w Cesarstwie, trafiła w ręce Łapaczy. Ci pechowo pochwycili również Kayleigh’a,
kolejnego z bandytów. Ci, jakkolwiek niegodziwi, nie porzucają towarzyszy
broni. W czasie odbicia jeńca i Cirilli udało się uciec. Szczury przez długi
czas nie przyjmowały nikogo nowego w swoje szeregi. Było tak aż do spotkania z
cintryjską księżniczką.
Po
wstąpieniu w szeregi szajki Ciri przybrała imię legendarnej Falki. Początkiem
miłości i przyjaźni Mistle i Dziecka Niespodzianki była pierwsza noc tej
drugiej wśród Szczurów. Młoda rebeliantka uchroniła Ciri przed niezbyt
subtelnymi zalotami Kayleigh’a. Od tego czasu związek tych dwóch miłujących
wolność dusz rozkwita. Wspólnie rabują bogatym by… Nie, nie oddają biednym.
Szczury wykorzystują czas niepokojów, Czas Pogardy, by spełniać swoje
zachcianki. Wzbogacić się rankiem, by wieczorem zasnąć z pustym mieszkiem u
pasa. Na znak miłości je łączącej, przyjaciółki-kochanki wytatuowały sobie
pąsowe róże na wewnętrznych stronach ud. Sokoliczce i Jemiołuszce, jak nazywały
się pieszczotliwie, nie dane było jednak długo cieszyć się szczęściem…
Los nie
jest łaskawy dla dzieci chaosu. Koniec wielkiej miłości był niemal tak
spektakularny jak jej początek. A na imię mu było Leo Bonhart. Ten płatny
zabójca przeciął szczurzy szlak we wsi Zazdrość. Morderca z makabryczną
łatwością przecina nici życia kolejnych Szczurów, pozostawiając przy życiu
jedynie Falkę. Nie jest to spodowane jednak odruchem serca, a tym, że stary
fechmistrz dostał rozkaz doprowadzenia Cirilli żywej do wywiadu Nilfgaardu, a
także dostrzegł w niej doskonałą wojowniczkę, którą niedługo później
wykorzystał w walkach gladiatorów. Ciri w czasie podróżowania ze Szczurami
wyzbyła się oporów przed zabijaniem, życie zatraciło dla nie znaczenie. Tę
zmianę pogłębiła śmierć ukochanej. Co prawda, Cirilla zrywa się z łańcucha
Bonharta, a w końcu udaje jej się zemścić, jednak to inna historia…
Uważam, że
historia tej miłości jest niezwykła, gdyż urosła na zupełnie innym gruncie, niż
wiele innych w literaturze. Nie kwitła wśród ogrodów romantyzmu i słodyczy. Nie
rozbudziła w sercach kochanek uczucia ukochania dla świata. Nie powodowała
nawet pięknych i szlachetnych uczynków… Było wprost przeciwnie. Szczurzyce
radowały się zadawaniem bólu tym, którymi gardziły. Kochały się ponad wszystko,
były gotowe podłożyć ogień pod świat. Drogę przez życie wycinały sobie
żelaznymi ostrzami. A to wszystko w imię miłości. Zabójczej, niszczycielskiej,
dążącej do zagłady kochanek. Czy i takie uczucie może być piękne? Czy w miłości
zawiera się tylko praworządność i harmonia?
W wigilię Saovine dzieci śpiewały
: „Krew na twoich rękach, Falka, krew na twej sukience Płoń, płoń, Falka, za
twe zbrodnie Spłoń i skonaj w męce!”. Na jednym ze stosów spłonęło ciało, na innym dusza. Każda z Falek
płonęła. Jakkolwiek tylko jedna z nich uzyskała spokój…