Znajdujemy się w kręgu żartobliwej fantastyki naukowej, której Stanisław Lem jest mistrzem.
Dla zbudowania istot
krystalicznych, a więc prawdziwie pięknych, pewien uczony wybrał planetę szczególnie zimną. W niskiej temperaturze woda przemienia się w kryształ lodu. Z tego lodu wyciosał ów uczony Kryonidów, którzy łapali do naczyń zorze polarne i nimi oświetlali swe siedziby. Z zamarzniętych gazów wytwarzali klejnoty, które oszlifowane, dawały wspaniały blask. Te bogactwa znęciły chciwych rabusiów.
Pierwszy przyleciał na lodowatą planetę elektrycerz Mosiężny. Ledwie postawił nogę na lodach, roztopiły się a on runął w otchłań lodowego oceanu.
Drugi elektrycerz Żelazny opił się płynnego helu. Ale szybując ku planecie rozpalił się do czerwoności, więc i nad nim zaraz zamknęły się wieczne lody.
Trzeci elektrycerz, Kwarcowy, musiał wystrzegać się myślenia, bo od tego zaraz się rozgrzewał i to mogło go zgubić. Do walki z nim stanął mędrzec Baryon, który pokazał mu dwa palce, później jeden palec i kółko. Rozmyślał nad tymi znakami Kwarcowy, aż się rozgrzał i stopił pod sobą lód. Runął w przepaść, a mieszkańcy planety spytali mędrca cóż mogły oznaczać owe wsunięte dwa palce, jeden palec i kółko? Okazało się, że miały tylko sprowokować Kwarcowego do myślenia.
A oto morał czyli pouczenie płynące z bajki: cóż rabusiowi po klejnotach, skoro wartość mają tylko w lodowatym otoczeniu? Na ziemi roztopią się pod wpływem ciepła...
W tym pouczeniu tkwi mądrość, którą na pewno można wykorzystać w codziennym życiu. Jak? A, bardzo prosto. Jeśli ktoś zrywa piękną gałąź z drzewa, by ozdobić pokój, to jest to przenoszenie skarbu, który w tym nowym miejscu szybko zginie. Na drzewie cieszyłaby nasze oczy, bo tam jest jej miejsce. Tam żyje, zachwyca kwiatami, zielenią liści, zapachem. W mieszkaniu zwiędnie, zniknie, straci swą wartość.