Najeźdźcy szybko i łatwo ujęli Dziewczynę, a Ajok z jednej strony był zachwycony poznaniem Luelle, a z drugiej przerażony
jej uwięzieniem. W poczuciu winy pomógł Dziewczynie w ucieczce i spełnieniu przepowiedni. Według koncepcji wychowawczej czarownic Dziewczyną miała zaopiekować
się Czarownica Piąta, znawczyni dusz, która miała nadać osobowość przyszłej władczyni. Niestety, została spalona na stosie i zamieniła się w niemego ptaka.
Wobec czego Luelle i Ajok spędzili w Wysokich Górach rok przymusowych wakacji.
Kiedy Luelle skończyła osiemnaście lat, a było to w dawne Święto Zakopywania Broni, postawiono ją zgodnie z tradycją na Świętym Kamieniu. Niestety, Święty Kamień odrzucił kandydaturę Luelle na przyszłą władczynię. Zrozpaczone czarownice szukały przyczyn takiej decyzji. Starały się przecież wychować Dziewczynę jak najlepiej. Wyrobiły w niej poczucie respektu dla Bogów, Natury, magii i wszystkiego, co żyje. Kształtowały cechy wrodzone Luelle: dumę, godność, sprawiedliwość, honor, siłę ducha i umiłowanie wolności. Nie zadbały jednak o miłość i dobro, nie obdarzyły jej miłością ano serdecznością, zataiły nawet przed nią jej własne imię. Ponieważ wychowywały przyszłą władczynię, nauczyły ją opanowywania emocji, skrywania uczuć i nieufności wobec ludzi. Ale zabrakło wrażliwości wobec drugiego człowieka, oddania, ofiarności i miłości.
Tych wszystkich cech nauczyła się u Pustelnika, który na Pustyni od lat walczył z bólem, cierpieniem w prowizorycznym szpitalu. Przez rok przyszła władczyni uczyła się służby, pokory swoim poddanym. Przemywała ropiejące rany i towarzyszyła cierpiącym i konającym ludziom. Aż w końcu jej serce drgnęło i poczuła wszechogarniającą miłość.
Po tych trudnych doświadczeniach Luelle stała się godną korony Wielkiego Królestwa. Gdy stanęła po raz drugi na Świętym Kamieniu, ten zaakceptował ją jako prawowitą królową Wielkiego Królestwa. W tym momencie ziemia zatrzęsła się i z czeluści Świętego miejsca wyszły miliony duchów zmarłych przodków. Upiorni Rycerze z Mroku Pradziejów przeszli przez cały kraj i przegonili Najeźdźców. I tak do Wielkiego Królestwa wróciła wolność i szczęście.
Luelle wyszła za mąż, nie za Ajoka, za kogoś innego. A Ajok pełnił w Ardżnie rolę barda i poety, póżniej, by spełnić swój rodowy i narodowy obowiązek i ruszył na Wielkie Stepy nieść oświatę Najeźdźcom. Dużo jednak jeszcze wody upłynie nim tego dokona.
Gdyby jednak dobrze się zastanowić, to cała ta historia nie wydarzyła się w jakimś bliżej nieokreślonym czasie i miejscu. Wydaje się, że miała miejsce całkiem niedawno i zupełnie blisko. Może ciągle zdarza się wokół nas i w wielu miejscach na świecie.
Początek czytaj w części 1