W XVII stuleciu dokonało się odrodzenie idei neoplatońskich oraz
rozkwit popularności literatury chrześcijańskiej, z którym to faktem
można skojarzyć istnienia drugiego rodzaju miłości (utożsamianej z
przyjaźnią - Caritas, Amor Sacer) - do rzeczy nieprzemijających,
ponadczasowych. Rozgraniczenie to jest bardzo wyraźnie widoczne w
wierszu "Przyjaciółka" Jana Andrzeja Morsztyna. Miłość cielesna, owo pożądanie "uroków doczesnych" zainspirowało
artystów do tworzenia
coraz bogatszych i coraz bardziej rozwiniętych
metafor i porównań, tak charakterystycznych dla tendencji epoki.
Nowością było wprowadzenie przedmiotów jako składników porównań i
przenośni mówiących o urodzie, szczęściu lub radości zmysłowej.Przewodnie ujęcie tematu oparte na zasadzie kontrastu. Akceptacja dziewczyny niezbyt opornej, łatwo ulegającej namowom jest pozorna. Taka dziewczyna nie jest dobrą kandydatką na żonę. Od żony
poeta wymaga czystości i cnoty. Przyjaciółki, zdolna tylko do przelotnego flirtu wyraźnie skonstruowana została ze stałą w uczuciach i wierną żoną. Żart poetycki zawarty w puencie dobitnie świadczy o tym ,jakie wymagania stawia poeta przyjaciółce, a jakie żonie.
Więcej recenzji na temat Przyjaciółka