Satyra ta jest opisem polskiej rzeczywistości na Kresach widzianej
oczami "wyzwolicieli". Sergiusz Piasecki w humorystycznej
formie
pokazał zderzenie się dwóch różnych światopoglądów. Pierwsze wydanie
cieszyło się wielką popularnością na emigracji. Opinie
czytelników zebrane w bibliotekach i czytelniach na obczyźnie bardzo korzystnie
oceniały styl i język tej książki jako najlepszej po Kochanku Wielkiej
Niedźwiedzicy. Sposób
myślenia i zachowania krasnoarmiejców według
opinii czytelników ściśle odpowiadał "wzorom" zapamiętanym przez
mieszkańców kresów wschodnich RP z ich spotkań z nimi w okresie wojny.
Akcja książki odzwierciedla także polską tragedię - tak ludzką jak i
kultury - pod zmieniającymi się okupacjami, na tle których ten czerwony
"bohater", zmieniał kolor zależnie od sytuacji, co znacznie mu ułatwił
jego zmechanizowany system myślenia i brak wysubtelnionych uczuć.