Romantyczna
choroba wieku i Weltschmerz w „Cierpieniach młodego Wertera” J. W. Goethego 3
Te kilka dni szczęścia,
parę wspólnych rozmów, przechadzek po okolicy, sugestywnych spojrzeń oraz dotyków wyryło tak głęboki ślad w sercu Wertera, że z tego to właśnie powodu cierpiał on przez następne 1,5 roku. Ale ból młodzieńca nie był zwykłym, prostym prześladowaniem umysłu, stał się on czymś w rodzaju duchowego samookaleczenia się, które to główny bohater stale pogłębiał. Werter cierpi, ale próbuje uciekać (wycieczka w góry, wyjazd na placówkę dyplomatyczną), zapomnieć (zauroczenie panną von B. – marną imitacją Lotty) czy zgasić płomień uczucia żywionego do ukochanej pozostawionej w Waldheim (poprzez morderczą pracę w biurze od świty do nocy). Młodzieniec stara się, ale nie przynosi to zamierzonego efektu, głównie dzięki pseudo – szlachcie, która odtrąca mieszczanina (Goethe poruszył w tej powieści problem feudalizmu), który to po krótkim pobycie u księcia wraca do małego miasteczka w górach.