Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Poezja>W. Szymborska "Cebula"- analiza i interpretacja wiersza

W. Szymborska "Cebula"- analiza i interpretacja wiersza

książki Streszczenie   według:empiryczna     Autor : W. Szymborska
ª
 
W wierszu pt. "Cebula" na zasadzie kontrastu zestawiona została tytułowa cebula i „my”, czyli zwykli ludzie. Podmiot liryczny wiersza nie został określony. Podobnie rzecz ma się do odbiorcy. Koncept poetycki wiersza polega właśnie na przewrotnym zestawieniu „doskonałości” warzywa i niedoskonałości człowieka. Cebula przyrównana została w sposób alegoryczny do tworu skończonego w swej doskonałości, który niczym nie zaskakuje, jest od początku do końca przewidywalny. Jego przeciwieństwo - człowiek - to istota niedoskonała, pełna wewnętrznych sprzeczności, w pełni zależna od swego ciała, ale za to myśląca, czująca, prawdziwa. Odmówiony jej został „idiotyzm doskonałości”. Ten epitet to paradoks - doskonałość to coś kojarzącego się ze świetnością, wspaniałością, czymś idealnym, a poetka nazwała ją „idiotyzmem” (czyli czymś absurdalnym, niedoskonałym).

W ten jakze ironiczny sposób podmiot liryczny głosi przewrotną pochwałę człowieka i jego natury. Właśnie swej niedoskonałości fizycznej, ciągłym wahaniom i nieustannym rozterkom psychicznym oraz słabości zawdzięcza istota ludzka swój niepohamowany rozwój. Niepokój, wątpliwości, próba przezwyciężenia granic własnej niemożności są warunkiem ciągłego postępu. Może człowiek to istota niedoskonała, ale myśląca, czująca i dzięki temu prawdziwa. Na tym wszytskim właśnie polega istota człowieczeństwa.

Tak naprawdę ten utwór można potraktować jako hymn na cześć człowieczeństwa.

Ironia - właściwość stylu polegająca na sprzeczności pomiędzy dosłownym znaczeniem wypowiedzi, a jej znaczeniem właściwym, które nie zostało wyrażone wprost, ale zamierzone przez autora i zwykle rozpoznawalne przez odbiorcę.

Ponieważ treścią wiersza są rozważania nad istotą człowieczeństwa, jest on bez wątpienia poetyckim traktatem o charakterze filozoficznym. To liryka pośrednia (podmiot liryczny nie ujawnia się), filozoficzna. Wiersz ma ironiczny nastrój. Uważny czytelnik dostrzeże podobieństwa z utworem Zbigniewa Herberta pt. " Kamyk", w którym poeta na podobnej zasadzie (zasadzie kontrastu) zestawił niedoskonałość człowieka z „doskonałością” kamienia.

Wiersz Cebula liczy 4 strofy. Każda z nich złożona jest z 8 wersów. Poszczególne wersy mają po 7 lub 8 sylab o nieregularnych rymach. Tok wypowiedzi nie ma jednolitego rytmu. Sprzyja to wytworzeniu intrygującego klimatu, pasującego do trudnych filozoficznych rozważań. Poetka wprowadziła neologizmy artystyczne: „cebuliczność”, „cebulasta”.

Opublikowano dnia: 27 lipca, 2011   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.