Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Poezja>"Fortepian Szopena" Norwid- analiza i interpretacja utworu

"Fortepian Szopena" Norwid- analiza i interpretacja utworu

książki Streszczenie   według:empiryczna     Autor : Cyprian Kamil Norwid
ª
 
W utworze "Fortepian Szopena" na pierwszy plan wysuwa sie apoteoza artysty i jego sztuki. Podmiot liryczny muzyce Chopina przypisuje niezwykłą rolę. Jest to bowiem dzieło, które trwać będzie zawsze. Śmierć twórcy nie oznacza końca jego spuścizny: "Gdy koniec życia szepce do początku: nie stargam Cię ja nie!- Ja, u- wydatnię!" (to nawiązanie do horacjańskiego non omnis moria- nie wszystek umrę). Tak więc sztuka jest wartością ponadczasową, gdyż śmierć jest dopełnieniem życia, a przez jej pryzmat w pełni widać genialne dzieło. Muzyka genialnego kompozytora sięga wyżej, niemalże sfery sacrum. Wielkośc talentu Chopina polega na stopieniu dziedzictwa grecko- rzymskiego, prostoty, doskonałości peryklejskiej z ludowością i polskością. Łączy wartości antyczne z polskimi i chrześcijańskimi. Muzyka Chopina jest na wskroś narodowa, w jej dźwiękach zaklęta jest "Polska od zenitu wszechdoskonałości dziejów wzieta". Norwid stawia Chopina obok najdoskonalszych artystów- Dawida, Fidiasza, Ajschylosa, którzy najbardziej zbliżyli się do celu praktycznie nieosiagalnego. Tym twórcom bowiem udaje sie w najwyzszym stopniu zblizyć się do doskonałości. Świat nie jest jednak w stanie ogarnąć tej doskonałości. Dlatego przypisaną mu cecha jest niedostatek. Niweczy więc ideał, odrzuca go przeciwstawiajac mu niedoskonałość i ułomność. Pozostaje jedynie nadzieja, że w przyszłości zrodzi się pokolenie ludzi, którzy będą dojrzali na tyle by docenic potęgę geniuszu. Tymczasem świat i artyste dzieli ogromna przepaść, a zderzenie dla tego drugiego zawzyczaj kończy się tragicznie.
W ostatnich strofach zawarty został obraz powstańczej Warszawy i przypomnienie momentu zniszczenia fortepianu Chopina przez rosyjskich żołnierzy. Wizja instrumentu- symbolu geniuszu, idealu poteranego, zlekceważonego, poniżonego przez ludzi, potraktowanego z nienwiścią ukazuje tragiczny koniec wszystkiego, co doskonałe. Człowiek nie jest więc jeszcze gotowy, by przyjąć owy geniusz, lecz "ja" liryczne głęboko wierzy, że w przyszłości docenione zostaną dzieła wielkich autorów.
Opublikowano dnia: 27 sierpnia, 2010   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.