Oto wiersz zachwycający swą prostotą a jednocześnie czułością wobec dziecka, zaledwie czteroletniego. Wyrażenie „czteroletnia powaga” podkreśla kontrast wieku dziecka i obowiązku, jaki na nim spoczywa. Podobną funkcję pełni czasownik „uzbrajać”. O gałązce wierzbiny mówi się jak o narzędziu pracy albo jak o broni:
„Dłoń prawą uzbroiwszy wierzbiny gałązką”
Kontrast jest spotęgowany przez użycie rzeczownika „dłoń”, zamiast „rączka”. Uwagę czytelnika zwracają także bose stopki dziecka, ponieważ poeta zastosował
przerzutnię: „Z czteroletnią powagą, / w spódniczce po bose stopki”
Oba wyrazy zajmują uprzywilejowane miejsca - na końcu i na początku wersu.
W jaki sposób przedstawione są gęsi?
Z ich opisu można także odczytać uczuciowy stosunek osoby mówiącej w wierszu do gęsiarki. W pierwszej części wiersza dziewczynka przedstawiona w roli pracownicy, której powierzono ważne zadanie, w drugiej - jest małym dzieckiem, które wymaga opieki.
Na uwagę zasługuje
porównanie, w którym wykorzystano podobieństwo kształtu znaku zapytania i gęsi. Porównanie „jak na śnieżnym łańcuchu” opiera się na obserwacji gęsiego chodu rzędem (mówi się: chodzić gęsiego).
Dziecko budzi sympatię czytelnika, ponieważ jest małe, bezbronne (opiekują się nim gęsi), a ma już obowiązki jak dorosły.
Podmiot liryczny wyraża się o małej gęsiarce,
tytułowej bohaterce wiersza, z sympatią Wyraża się on w sposobie stawiania (dobór epitetów- krasa krajka, lnianowłosa kosa, porównań , zastosowanie przerzutni).
Nie są to czasy współczesne, ponieważ czteroletnie dzieci są zatrudniane w gospodarstwie. Nie używane (lub bardzo rzadko) są obecnie takie wyrazy, jak kosa - w znaczeniu warkocza, krajka - wstążki, kaftanik - bluzki.
Nastrój wiersza jest pogodny a ton wypowiedzi spokojny. Leopold Staff osiągnął to dzięki kolorystyce obrazów poetyckich. Duża rolę odgrywają: biel, barwa złota i akcent czerwieni:
„Sznur gęsi(...)sunie jak szereg białych znaków zapytania
(...) jak na śnieżnym łańcuchu
źdźbło złocistokłose
krasa krajka
Wiersz „ Gęsiarka” ma charakter opisowy a zastosowane tu czasowniki wyrażają ruch powolny, płynny i spokojny: gęsiarka drepce, brodzi młaką, (gęś) jak łódka się słania, co decyduje o spokojnym tonie wypowiedzi, podobnie jak budowa kunsztowna wiersza
(sonet, trzynastozgłoskowiec sylabiczny)
.