W balladzie pt. „
Powrót taty” Adam Mickiewicz opowiada o sile modlitwy, sile wiary, która nawet na zbójcy czyni wrażenie. Oto krótka
fabuła. Dzieci kupca, który długo nie wracał podróży, modlą się za niego za miastem, przy cudownym obrazku. I oto ojciec wraca, zdrowy i cały. Odprawia sługi z wozem kupieckim, a sam rusza ku miastu z dziećmi. Drogę zastępują im zbójcy, uzbrojeni, chciwi, w „plugawych szatach”. Kupiec postradałby nie tylko mienie ale i życie, gdyby przywódca bandy go nie uratował. Wzruszyły go modlitwy dzieci oczekujących ojca, modlitwy przed cudownym obrazem. Prosi, aby czasami dzieci kupca pomodliły się i za jego duszę.
„Powrót taty” ma wszelkie
cechy ballady: to wiersz stroficzny, ukazujący niezwykłe zdarzenie, nie wiadomo gdzie i kiedy. Zawiera ludową prawdę: przed siłą modlitwy drży nawet największy grzesznik. Fabuła ballady obfituje w wydarzenia i
nagłe zwroty akcji: dzieci modlą się przekonane, że nigdy już ojca nie ujrzą, lecz naraz ojciec się zjawia. Ufni, że w pobliżu miasta nic im się stać złego nie może, napadnięci zostają przez dwunastu zbójców. Nie mając nadziei na pomoc, niespodziewanie zostają wyratowani przez herszta bandy. Ów zły człowiek, morderca roztrzaskujący podróżnym głowy pałką, prosi o modlitwę za swą duszę, a więc wierzy w Boga i pragnie zbawienia duszy.
Balladę opowiada narrator, który oddaje raz po raz głos bohaterom wydarzeń: mówi matka, modlą się dzieci, wypowiada się ojciec, krzyczy jeden ze zbójców, odzywa się przywódca bandy. Opisy wydarzeń i działań osób to epika. Liryczne zaś są fragmenty obrazujące uczucia bohaterów: trwogę, nadzieję i wiarę w siłę modlitwy.
Pouczenie czyli morał ballady Adama Mickiewicza zawiera się w myśli iż potężna jest siła modlitwy. Modlitwa przemienia zbójcę w istotę ludzką, która odczuwa współczucie dla swej ofiary i darowuje kupcowi życie.