Treść wiersza Bolesława Leśmiana obejmuje historię 12 braci, którzy słysząc głos
wołającej dziewczyny zza muru, rozpoczęli burzenie przeszkody. Niestety, zginę nie osiągając celu. Wówczas ich Cienie podjęły trud uwolnienia dziewczyny, lecz podobnie jak bracia – zginęły. Ostatecznie trud podjęły same młoty, dzięki którym runął mur. Okazało się jednak, że po drugiej stronie nie ma nic, ani głosu, ani dziewczyny – jest tylko próżnia.
Bohaterem lirycznym jest 12 braci, następnie 12 cieni i 12 młotów. Bracia pokochali głos, który usłyszeli, sądzili, że za murem znajduje się Dziewczyna, którą pragnęli uratować. Po zniszczeniu muru pozostaje jedynie płacz, żal, mrok i próżnia. Dziewczyna jest symbolem rzeczy nieosiągalnej natomiast praca braci to obraz wiecznego, ludzkiego dążenia do ideału, wiecznego wysiłku, trudu pracy ludzkiej. Zakończenie jest zapłatą za tę pracę.
Wiersz może sugerować bardzo pesymistyczną wizję rzeczywistości. Dzieje braci to metafora ludzkiego życia pełnego absurdalnego trudu, dążeń i pragnień, które nie służą niczemu. Jedyna nagroda to „próżnia”. Autor ukrył jednak optymistyczne przesłanie. Dążenie braci do celu było walką ze światem podobnie jak samo działanie. Bracia działają razem, więc ich trudy są buntem, solidarnością.
W wierszu wyróżnić można 3 części, które mówią o walce:
- 12 braci,
- 12 cieni,
- 12 młotów.
Wiersz jest sylabotoniczny, trzynastozgłoskowiec. Autor łączy świat realistyczny ze światem fantastycznym, nawiązując do bajki o 12 braciach.