„ Nienawiść” – to utwór Wisławy Szymborskiej pochodzący z tomu
„Koniec i początek” z 1933 roku. Bohaterem lirycznym uczyniła autorka uczucie nienawiści, które zostało wykreowane przy pomocy personifikacji.
Oto jak prezentuje się nasza bohaterka. Istnieje przecież od zarania dziejów a „wciąż sprawna” i wciąż „dobrze się trzyma w naszym stuleciu”.. Nie można określić jej wieku, bo jest „starsza i młodsza” zarazem niż inne uczucia. Nigdy nie umiera a bezsenność wręcz dodaje jej sił.. Pożywkę dla siebie, swe źródło znajdzie wszędzie, w najbardziej wzniosłych ideałach i uczuciach: w religii (fanatyzm), ojczyźnie (zdrada stanu), miłości (zaślepionej, patologicznej) a nawet w sprawiedliwości...Mówi się „ślepa nienawiść”. Ale gdzież tam! Ona ma świetny wzrok, wręcz „bystre oczy snajpera” i „śmiało patrzy w przyszłość” – pod tym względem nie ma sobie równych.
”Zdolna, pojętna, bardzo pracowita”. Doprowadziła przecież do wielu wojen i pozbawiła życia miliony ludzi. „Potrafi tworzyć piękno”. A jakże! Wystarczy spojrzeć nocą na łuny pożarów czy ruiny pozostałe po wybuchach „o różanym świcie”. „Jest mistrzynią kontrastu”. Tak świetnie prezentuje się przecież krew na śniegu czy „schludny oprawca nad splugawioną ofiarą”.
Oczywiście charakterystyka Nienawiści potraktowana jest w sposób ironiczny. Autorka celowo podkreśla jej rzekome zalety i atrakcyjność – po to, by , by skrytykować to wiecznie żywe uczucie. Skądinąd, jakie to smutne! Ale jakże prawdziwe!