Wiersz Leopolda Staffa ma charakter programu poetyckiego. Poeta mówi jaki powinien być wiersz. Nawiązuje do klasycyzmu. Nie
chce szokować świata wierszem, pragnie aby dotarł on do jednostki, do odbiorcy. Utwór ma wyrażać to, co on czuje, i to właśnie ma odnaleźć odbiorca. Wiersz stanowi program poetycki Staffa. Autor wyraża w nim akceptację humanizmu, co uwidacznia się w umiłowaniu prostoty. Staff stawia przed poezją zadania, które streszcza w ostatniej zwrotce. Stwierdza, że wiersz przybrany rytmem i dźwiękiem ma być jasny i prosty.