W wierszu „Curriculum vitae” autor nawiązuje do postawy życiowej. Już sam tytuł sugeruje zawartość utworu.
Autor przedstawia swój życiorys, jednak w całkowicie odmienny sposób, bowiem przedstawia je w sposób poetycki.
Odnosi się do okresu dzieciństwa, młodości. W okresie dzieciństwa przejmuje zachowania od innych, uczy się. W młodości odnajduje postawę dekadencką. Następnie poeta nawiązuje do franciszkanizmu. Dzięki posągom autor tworzy aluzję literacką – posągi to coś, co jest niezmienne (postawa stoicka). W ostatniej zwrotce autor nawiązuje do klasycyzmu. Pragnie odnaleźć nową drogę dla swej twórczości, dzięki czemu odnajduje drogę do afirmacji świata (zachwyt świata) w klasycyzmie, w jego klasycznym pięknie. Tytuł wiersza wskazuje na charakter rozrachunkowy poety z tym co już minęło.