Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Poezja>Ugrupowania poetyckie XX-lecia międzywojennego

Ugrupowania poetyckie XX-lecia międzywojennego

Praca naukowa Streszczenie   według:Renee1     Autor : Renee1
ª
 
Skamander - najwieksza popularnośc w latach II Rzeczypospolitej zdobyła twórczość poetów grupy Skamander (nazwa pochodzi od mitologicznej rzeki Skamander). Trzon tworzyli poeci: Tuwim, Słonimski, Lechoń, Iwaszkiewicz, Wierzyński. Połączyła ich chęć wykazania się, młodość. Była to grupa sytuacyjna. Z poetów starszego pokolenia ich patronem był Staff. Wystąpili oni wspólnie niemal natychmiast po ogłoszeniu niepodległości. W listopadzie 1918 roku, już dwa tygodnie po odzyskaniu niepodległości, trzej piszący wiersze studenci - Tuwim, Lechoń, Słonimski - otworzyli kawiarnię "Pod Pikadorem" Malarze ozdobili ściany futurystycznymi malowidłami, wykorzystano różne prowokujące chwyty. Tu poezję poetów recytowała M. Morska. Lechoń stwierdza, że każdy uważa się za indywidualność. Wkrótce objęli całą Warszawę, ale chcieli podbić cały rynek czytelniczy. Dlatego zaczynają wydawać pismo "Skamander", na łamach którego ukazywały się teksty poetyckie i rubryka dla nowych talentów. Debiutowała w niej między innymi Maria Jasnorzewska - Pawlikowska. Przenieśli się do hotelu "Europejskiego" i przez to stracili kontakt z tymi, którzy byli zainteresowani poezją. Wielka piątka odegrała główna rolę w okresie
XX-lecia międzywojennego. W ich poezji pojawił się nowy bohater liryczny - zwykły człowiek, stąd też język jest prosty, chwilami zaciągnięty z ulicy. Młodzi poeci są butni, zadufani. Zamiast pisać program artystyczny skamandyci wcielali go w życie. Ich niepoważne zachowania i mieszanie kpiny z twórczością burzyły stereotyp poezji wzniosłej. Stawali się twórcami nowego stylu kultury zbliżającego się do codzienności. Tuwim już w 1915 roku jako uczeń gimnazjum napisał wiersz "Wiosna", którym wywołał skandal. Lechoń w "Herostatesie" prowokacyjnie i w szyderczym stylu ukazał obraz Polski i małość ducha Polaków, pisał także satyry polityczne, wydane w tomiku "Królewsko - Polski kabaret". W Teatrze Warszawskim miała być wystawiona "Pani chorążyna". Poeci zakłócali to przedstawwienie występując w ten sposób przeciwko miernocie. Odrzucają patos i mit twórcy - mesjasza.
    Futuryści - nazwa pochodzi od łacińskiego słowa futurus   - przyszły. Pierwszym teoretykiem był Marinetti. Polscy przedstawiciele futuryzmu to Czyżewski, Jasieński i Młodożeniec, którzy w 1919 założyli w Krakkowie klub futurystów. W Warszawie założycielem grupy futurystów byli Stern i Wat. Odrzucali ortografię, głosili hasło "słów na wolności", czyli uwolnionych reguł składni. Chcieli uwolnić się od mitów narodowych.
    Awangarda Krakowska - twórca i teoretyk grupy to Paiper. Inni pisarze: Przyboś, Kurek, Brzękowski. Poeci awangardy skupiali si wokół czasopisma "Zwrotnica", które ukazywało się w Krakowie. Po zamknięciu "Zwrotnicy" w 1927 roku ukazywało się nowe czasopismo "Linia"
(1931-1933) redagowane przez Kurka przy współpracy Brzękowskiego i Przybosia. Awangardziści głosili, iż sztukę trzeba dostosowywać do cywilizacji. Jej wiodącymi tematami powinny być Misto, Masa  i Maszyna. Dążyli do maksymalnej skrótowości i skondensowania znaczeń. 
    Druga Awangarda - prekursorem był Czechowicz, początkowo związany z lubelską grupą arystokratyczną skupioną wokół pisma "Reflektor", następnie zaś od 1933 roku mieszkał i tworzył w Warszawie gromadząc wokół siebie grono wybitnych poetów - Iwaniuk, Łobodowski.
II Awangarda przejmuje od krakowskiej poetykę skrótu a zarazem uznaje temty tradycyjne w poezji: pejzaż, temat wiejski - ukazane na zasadzie marzeń sennych lub skojarzeń. Podejmuje dialog z romatyzmem i symbolizmem, krytykuje model poetycki Skamandra.
    Żagary - grupa literacka,  powstała w Wilnie (awangarda wileńska), skupiona wokół pisma "Żagary" wydawanego w latach 1931-1934. W skłąd grupy wchodzili Miłosz, Bujnicki, Zagórski, Rymkiewicz, Putrament. W liryce poetów dominowała tematyka katastroficzna,wyrażająca przekonaie o głebokim kryzysie kultury europoejskiej, który nieuchronnie prowadzi do dziejowego dramatu. Żagaryści odchodzą od ideałów awangardy krakowskiej (zwrot ku neoklasycyzmowi, symbolizmowi, katasrtofizmowi), wybierając poetyckie wizjonerstwo. Tonacja wierszy wynika z intuicyjnego przewidywania katastrofy.
    Kwadryga - grupa literacka działająca w latach 1926 - 1933 w Warszawie skupiona wokół pisma "Kwadryga". Uważana jest za formację przejściową pomiędzy optymizmem Skamandra i Awangardyy Krakowskiej a katastrofizmem II Awangardy. Programem Kwadrygi była wizja sztuki uspołecznionej, której tematem głównym jest krytyka rzeczywistości i niesprawiedliwości społecznej, głosili prostotę w poezji. W skład Kwadrygi wchodzili: DObrowolski, Sebyła, Szenwald i Gałczyński.
Opublikowano dnia: 06 lipca, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
  1. Odpowiedz  :    nie 14 marca 2013
Komentarz Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.