Poeta przedstawia los swojego pokolenia, los młodych ludzi, których dojrzewanie przypadło na czas wojny. Jest to poruszająca analiza doświadczeń, jakie stały się ich udziałem. Na liryczny i niezwykle przejmujący charakter
wiersza wpłynęło ukształtowanie podmiotu i adresata lirycznego. Jest to czuła i delikatna wypowiedź matki do syna, będąca jednocześnie lamentem nad grobem zmarłego. Ten żałobny charakter został podkreślony przez tytuł -
elegia to w literaturze starożytnej pieśń żałobna. Brak imienia zmarłego, określanie go mianem
chłopca polskiego wskazuje na fakt, ze wiersz nie jest poświęcony jednej konkretnej osobie, lecz całemu pokoleniu. Wojna wprowadziła ograniczenia w życiu polskiej młodzieży - odebrała marzenia, nie pozwoliła ich zrealizować,
zmusiła do patrzenia na krew i śmierć, na świat zniszczeń i pożarów. Przyniosła łzy, cierpienie, trwogę, przerażenie. Zmusiła do przeżywania tego, co dla człowieka wstydliwe i niegodne - uczuć nienawiści, strachu i pragnienia zemsty. Zaznajomiła ze złem i jego panowaniem. A wreszcie zmusiła do wali i okrucieństwa,
które przerosło możliwości młodych ludzi. Tę sprzeczność między natura młodego chłopca a zadaniem, jakie przydzieliła mu historia, podkreśla kontrast kolorystyczny ("i wyszedłeś jasny synku, z czarną bronią w noc"). Dramatyczne, krótkie życie bohatera tego wiersza kończy się nagłą śmiercią, będącą przeczuciem i wróżba dla całego pokolenia. A puenta wiersza, pytanie: "Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?" - określa bezmiar cierpienia, które znosić musiała polska młodzież, a które przekraczało granice ludzkiej wytrzymałości.
Więcej recenzji na temat Elegia o ... (chłopcu polskim)