Poetka pisze często o najważniejszym i chyba najprzyjemniejszym :) aspekcie
ludzkiego życia – miłości. Temu wspaniałemu
uczuciu poświęciła utwór Miłość
szczęśliwa. Wiersz jest niby –
oskarżeniem dwojga zakochanych w sobie ludzi. Podmiot liryczny zarzuca miłości szczęśliwej nieużyteczność
dla świata – ponieważ wiadomo, że zakochani świata poza sobą nie widzą, oraz
niesprawiedliwość – bo nie dotyczy wszystkich, ale tylko przypadkowych ludzi.
Szymborska zdaje sobie sprawę, że
niekiedy dotknięci strzałą Amora ludzie
okazują sobie uczucie na każdym kroku niekiedy dosyć ostentacyjnie, co drażni
innych. Nazywa to zbrodnią przeciwko ludzkości – a to jest już bardzo poważny
zarzut. Miłość idealna zdarza się rzadko, tylko nielicznym, niemożliwe jest aby
opanowała cały świat – niektórzy nawet nie wiedzą o jej istnieniu. Może lepiej
żeby żyli w nieświadomości, bo przecież - czego oczy nie widzą, temu sercu nie
żal. Tak naprawdę pod pozornym oskarżeniem kryje się hymn pochwalny o
wspaniałości zakochania – Szymborska prowokuje, sarkastycznie oceniając krytykę
niektórych ludzi wobec miłości, której pewnie sami nigdy nie doznali. Tak
zbudowana jest psychika człowieka – nie może zrozumieć czegoś, czego sam nie
przeżył