Wesołe niewiasty z Windsoru to komedia Williama Szekspira będąca w stałym repertuarze wielu teatrów i lubiana przez
widzów. Bardziej jest znana jako
Wesołe kumoszki z Windsoru, ale Maciej Słomczyński przetłumaczył tytuł nieco inaczej i mam wrażenie, że uczynił słusznie, bowiem bohaterki komedii, mimo wszystko nie wydają mi się kumoszkami, a więc kobietami wścibskimi i plotkującymi. Pani Page i pani Ford to typowe , angielskie mieszczki, mają tylko ogromne poczucie humoru, są pomysłowe i inteligentne. Te ładne, zamożne mężatki, nie pozwalają manewrować sobą niewiele wartemu, lecz bardzo pewnemu siebie Johnowi Falstaffowi, obibokowi i prostakowi, lubiącemu żyć na cudzy koszt. Gdy dowiadują się, że Falstaff umyślił sobie je uwieść, postanawiają dać mu nauczkę, jakiej ten otyły, tchórzliwy mężczyzna nigdy nie doświadczył. Za pierwszym razem, przerażony nadejściem męża pani Ford, Falstaff ukrywa się w koszu z brudną bielizną. Słudzy kosz wynoszą i wrzucają jego zawartość w błota Tamizy. Za drugim razem ucieka w przebraniu starej kobiety, a wzięty za miejscową czarownicę zostaje pobity kijem przez pana Forda, który nie lubi kobiet zajmujących się czarami. Wreszcie John Falstaff poznaje całą prawdę, jakże dla niego bolesną, raniącą jego ego i to w warunkach nietypowych, bowiem w lesie, będąc otoczonym przez tańczące elfy. Ta scena została wymyślona i zaaranżowana już przez oba małżeństwa. Powinien być jednak zadowolony, że usatysfakcjonowane kobiety i ich mężowie pragną pogodnie zakończyć całą historię, o czym świadczą zaprosiny pani Ford na miłe spędzenie czasu przy kominku. Czy to wszystko? Nie, bowiem sztuki Szekspira z reguły są wielowątkowe.
Ciekawe są postacie mężów obu dam. Pan Page jest mężczyzną pewnym wierności żony. Natomiast pan Ford to zazdrośnik jakich mało. Ale, jak to w komedii bywa, jego zazdrość szkody nie czyni, zwłaszcza że w końcu przekonuje się, że jego żona jest cnotliwą niewiastą. I jest jeszcze miłość Anny Page i młodego Fentona. To piękna para , lecz Fenton nie jest w guście rodziców Anny. Ale Anna nie byłaby sobą, gdyby nie postawiła na swoim. Bierze potajemnie ślub z Fentonem, a rodzicom nie pozostaje nic innego, jak pobłogosławić młodych.
To bardzo ciepła komedia. Nawet Falstaff nie budzi jakichś wrogich uczuć, bo trudno gniewać się na szelmę biorącego życie na wesoło. Ten dramat nastawiony jest na rozrywkę, śmiech, chwilami tylko uśmiech, a oglądany na scenie zbiera brawa, brawa i jeszcze raz brawa.