Wiele hałasu o nic jest uroczą, romantyczną komedią opowiadającą dzieje miłości Hero i Claudia. Hero jest piękną córką
Leonata, gubernatora Messyny, a Claudio przystojnym, młodym panem z Florencji. Są piękną, kochającą się parą, której ślub niedługo ma się odbyć. Pewnego dnia po wojennych, zwycięskich potyczkach na dwór Leonata przybywa Don Pedro z bratem Don Johnem. Towarzyszy mu Claudio i jego przyjaciel Benedick, młodzieniec z Padwy. Już czas, aby wspomnieć, że Hero ma przyjaciółkę, urodziwą, zadziorną, wygadaną, pewną siebie Beatrice, bratanicę Leonata. Beatrice nie ma narzeczonego, bowiem każdego mężczyznę, który się do niej zbliży mrozi jej cięty język. Tak dłużej być nie może. Tę pannę trzeba wydać za mąż. Tylko za kogo? Oczywiście za Benedicta. Tylko, że nie będzie to łatwe, bowiem temu młodzieńcowi wielkie uczucia i żeniaczka nie są w głowie. Czy na pewno? Mając do czynienia z tak dumnymi i spostrzegawczymi osobami intryga musi być nader misterna i nie może być szyta zbyt grubymi nićmi. Biorą w niej udział wszystkie główne osoby dramatu oprócz będącego do tej pory na uboczu, ponurego i małomównego don Johna, który głową ma zaprzątniętą innymi sprawami. Oczywiście Beatrice i Benedict nie wiedzą, że cały świat zaczął się wokół nich kręcić i że wszyscy pragną ich uszczęśliwić. Okazało się, że aby osiągnąć cel nie trzeba było wiele zachodu. Iskrą, która rozpaliła uczucia i zmieniła poglądy młodych były podsłuchane rozmowy. Benadict usłyszał, że Beatrice go kocha, iż gotowa umrzeć, jeśli on nie odwzajemni jej uczuć, a Beatrice dowiedziała się, że Benedict szaleje na jej punkcie. Obydwoje nie zdawali sobie sprawy, że są obiektem zręcznej, acz życzliwej manipulacji, która wyszła im na dobre. Czy na dworze Leonata odbędą się dwa wesela? Nie tak prędko. Zadba o to zawistny Don John. Zazdrości bratu wojennych sukcesów, a Claudiu jego pozycji na dworze. Sam czuje się zepchnięty na boczny tor. Przy pomocy swoich kompanów przekonuje Claudia, że Hero go niecnie zdradza. Ech Claudio, Claudio, cóż warta jest twoja miłość? Dlaczego planujesz upokorzyć ukochaną na stopniach ołtarza? Wszak taki despekt może zabić niewinną dziewczynę. Na szczęście Hero tylko mdleje, ale wszyscy wokół sądzą, że nie żyje. Rozpacz Leonata, Beatrice, don Pedra i innych osób nie ma granic. Co robić? Zemdloną Hero wynoszą do komnaty obok. O tym,że żyje wie tylko kilka najbliższych jej osób. Każdy liczy, że litościwy czas wyjaśni sprawę. I tak się staje, bowiem jeśli w jakąś sprawę zamieszanych jest więcej osób tajemnica prędzej lub później przestaje być tajemnicą. Oczywiście wszystko dobrze się kończy i na dworze gubernatora Leonato znów zapanuje radość, chociaż pozostaje odrobina goryczy.
Bowiem jak krucha, delikatna jest miłość. Jak bardzo ułomny jest człowiek, że tak łatwo potrafi uwierzyć w zło. Tej goryczy byłoby więcej, gdyby nie Hero. Ona pokazała jak silna bywa miłość, że zdolna jest wszystko wybaczyć.
Ten dramat przypomina w momentach dwa inne:
Romea i Julię oraz
Poskromienie złośnicy. I w
Romeu i Julii żyjąca dziewczyna uchodzi za zmarłą, natomiast chwilami Beatrice kojarzy się z Katarzyną, choć to oczywiście całkiem inne kobiety. I to Beatrice wraz z Benedictem robią wiele hałasu wokół siebie, choć naprawdę nie mają powodu. Ten hałas rozchodzi się jak fala na wodzie po wrzuceniu kamyka. Ale są osoby, które mogłyby lamentować i narzekać. Nie robią tego, jako że nie jest to w ich zwyczaju. Gdyby hałas czyniła Hero, a powody miała ważkie, tytuł tego dramatu musiałby być inny.