Osoby:
Arkel, król Allemondy
Genowefa, matka Pelleasa i Golo
Pelleas
Golo
wnukowie Arkela
Melisanda
Mały Yuiold, syn Golo (z pierwszego łoża)
Doktór
Odźwierny
Służące, ubodzy itd.
Akt I
Golo zagubiwszy się w lesie spotyka nad brzegiem Krynicy przerażoną Melisandę, która nie chce mu nic o sobie powiedzieć. W następnej scenie są już po ślubie.
Akt II
Golo i Melisanda przyjeżdżają do rodzinnego zamku G., gdzie leży umierający ojciec G. Melisanda i Pelleas są w lesie. M. bawi się otrzymanym od męża pierścionkiem i w pewnym momencie wpada jej do wody.
Golo był na polowaniu, spadł z konia i został przez niego poturbowany. M. przyznaje się, że zgubiła pierścionek, ale mówi, że stało się to w grocie nad brzegiem morza. G. każe jej natychmiast iść go szukać. Idzie więc z Paellasem.
Akt III
P. i M. mają schadzkę. M. jest w wieży, on wchodzi po drzewie, bierze jej włosy i przywiązuje do gałęzi, żeby była bliżej niego (żal.pl). Wchodzi G i mówi, żeby nie zachowywali się jak dzieci.
P. i G. idą do podziemi zamku. Jest tam „martwa woda”. G. twierdzi, że to jezioro zatruwa zamek
G. ostrzega P., żeby trzymał się z dala od M.
G. pyta Yniolda o czym P i M rozmawiają podczas jego nieobecności. Y mówi, że płaczą razem w ciemnościach i że się całowali. G. podsadza Y do okna żeby obczaił matkę. Widzi ją i P. Stoją pod ścianą i patrzą w światło.
Ojciec P. i G. czuje się lepiej, więc P. decyduje się na wyjazd do umierającego przyjaciela, którego nie mógł zobaczyć z powodu stanu ojca. Umawia się więc z M na ostatnią schadzkę.
G. jest wściekły na M., ta orientuje się więc, że pewnie G już jej nie kocha
P. i M. spotykają się. Wyznają sobie miłość. Zauważają schowanego za drzewem G. z mieczem. Zaczynają się „szalenie” całować. G. rzuca się na nich z mieczem, zadaje cios P., który pada na brzegu krynicy. M ucieka przerażona
Akt V (czyli gdzieś w tym trzecim jest IV, ale niestety nie wiem teraz gdzie kończy się jeden a zaczyna drugi. Mam nadzieje, że ta wiedza nie jest wam niezbędna do egzystencji)
Służąca znalazła ich pod bramą. „Mała królewna była prawie nieżywa, a Wielgi Golo miał jeszcze miecz utopiony w boku”
G. dochodzi powoli do siebie mimo ogromnej rany, a M z malutkim muśnięciem dogorywa na łożu śmierci. W tym czasie urodziła też córkę (wątłe dziecię). M. budzi się, P prosi ją o przebaczenie. Ta oczywiście mu je daje, ale tak naprawdę nie wie co się w koło dzieje. W końcu umiera.