Osoby: Klaudio(sędzia), Celio, Oktaw, Tibia(służący Klaudia), Pippo(służący Celia), Malwolio( intendent Hermii), Pachołek
z gospody, Marianna(żona Kłaudia), Hermia(matka Celia), Cziuta(stara kobieta), słudzy. Rzecz się dzieje w Neapolu.
AKT I
Cziuta mówi Mariannie, że Celio jest w niej bardzo zakochany, a ta odpowiada, że poskarży się za te bzdury mężowi. Celio jest niepocieszony. Klaudio podejrzewa żonę, że ma gachów wygrywających jej serenady pod oknami(wysyła ich Celio). Celio spotyka pijanego Oktawa, który jest Marianny męża krewnym. Obiecuje dopomóc Celiowi w rozpaczy. Marycha nie chce go widzieć, drze jego listy. Zaczepia ją więc Oktaw i mówi, że przez jej obojętność Celio bardzo cierpi. I że tak naprawdę to ona wcale nie kocha Klaudia.
Celio rozmawia z matką, Hermią. Ona opowiada mu, że dawniej, przez to, że nie potrafiła pokochać pewnego mężczyzny, zabił się(Orsini), bo ona wyszła za jego kumpla( ojca Celia).
Klaudio dochodzi do wniosku, że żona jednak jest mu wierna. Marianna donosi mu o odwiedzinach Oktawa i jego intencjach, prosi męża, by zakazał Celiowi i Oktawowi wstępu do domu. Klaudio węszy w tym podstęp, myśli, że żona chce uśpić jego czujność.
AKT II
Cziuta rozmawia z Oktawem, któremu bardzo zależy, żeby pomóc przyjacielowi- spełnić marzenia Celia i przegonić Klaudia, mimo że ten jest prawie już zrezygnowany. Wchodzi Marianna- Oktaw jej oświadcza, że Celio już kocha inną; ona na to, że co za pech, już go miała pokochać- zarzuca Celiowi niestałość i niezdecydowanie. Oktaw na to, że ona zaś jest obojętna- ,,jesteś jak owe bengalskie róże: bez cierni i bez zapachu”.
Celio rozmawia z Klaudiem- Maryśka naskarżyła mężowi, że Oktaw przybył do niej z oświadczynami Celia, ona zakazała wpuszczania Oktawa do domu. Oktaw z Celiem rozmawiają w gospodzie; Oktaw obiecuje mu, że znajdzie mu jakąś inną dziewczynę. Oktaw sam piej wino( bo nie ma rudej Rozalindy- jego kochanki), Marianna wraca z nieszporów. Ona porównuje kobiety do wina. Zarzuca mu, że jego usta są wybredne, serce zaś zadawala tanim winem( interesuje się Rozalindą).
Klaudio zarzuca żonie, że najpierw zakazuje Oktawowi wstępu do domu, a później ,,grucha” sobie z nim w altanie gospody. Nie podoba mu się to. Ona odpowiada, że będzie się z nim widywała, kiedy się jej spodoba. On grozi, że ją za to ukarze. Marycha wzywa Oktawa, wypytuje go o Celia i stwierdza, że chce mieć jednak kochanka( tak głośno to mówi, żeby jej stary to słyszał). Daje Oktawowi wstążkę, którą ma jej oddać wybrany przez niego kochanek. Stawia jednak warunek, że nie może to być Celio, bo on się jej nie podoba. Jakiś inny pierwszy lepszy.( ma nadzieję, że to będzie sam Oktaw). Oktaw postanawia sobie, że będzie to właśnie Celio. Ustala z nim okoliczności wieczornej serenady. Ten wychodzi, a Oktaw dostaje od Marianny list, że Klaudio otoczył dom zbirami i żeby nie przychodził. Oktaw pędzi na ratunek przyjacielowi.
Celio puka w żaluzję. Marianna ostrzega go, zwracając się do niego per Oktawie, myśląc, że to on. W Celiu wzbiera gniew na Oktawa- myśli, że Oktaw specjalnie go tu podstawił zamiast siebie, bo wiedział, że czeka go śmierć.
Oktaw i Marianna stoją nad grobem Celia. On ubolewa, że był to wspaniały człowiek i że kobieta, która by go pokochała, byłaby szczęśliwa. Marianna pyta, czy kobieta, która pokochałaby jego, nie byłaby szczęśliwa. On mówi, że nie szanuje kobiet, a kochał tylko Celia. Żałuje, że nie pomścił śmierci przyjaciela. Na końcu zwraca się do Marianny-,, Ja Cię nie kocham, Marianno; to Celio cię kochał”.